Το υπουργείο Πολιτισμού ανακοίνωσε τα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας 2025 (για τις εκδόσεις 2024). Δείτε εδώ όλους τους βραβευθέντες και τις βραβευθείσες στις τέσσερις κατηγορίες του παιδικού βιβλίου: Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου, Εφηβικού-Νεανικού Λογοτεχνικού Βιβλίου, Εικονογραφημένου Παιδικού Βιβλίου και Βιβλίου Γνώσεων.
Ομάδα 018
Κρατικό Βραβείο Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου 2025
Κυριάκος Αθανασιάδης για το βιβλίο του Ο παράξενος Αδάμ και το φεγγάρι, εκδ. Ψυχογιός, σε εικονογράφηση Ναταλίας Καπατσούλια
Κρατικό Βραβείο Εικονογραφημένου Παιδικού Βιβλίου 2025
Αγγελική Μπόζου για το βιβλίο της Τι κοιτάζουν;, εκδ. Μικρή Σελήνη
Κρατικό Βραβείο Εφηβικού - Νεανικού Λογοτεχνικού Βιβλίου 2025
Άννα Κουππάνου για το βιβλίο της Όταν μας άφησε η θάλασσα, εκδ. Πατάκη
Κρατικό Βραβείο Βιβλίου Γνώσεων για παιδιά 2025
Το βραβείο απονέμεται εξ ημισείας στους:
Νίκο Μαθιουδάκη - Μάνο Μπονάνο για το βιβλίο Το όνομά μου είναι... Κική Δημουλά, εκδ. Ίκαρος, σε εικονογράφηση Αγγελικής Μπόζου
και στην
Αλεξάνδρα Σέλελη για το βιβλίο Ιστορίες για εφτάψυχα σκουπίδια, εκδ. Καλέντης, σε εικονογράφηση της Πετρούλας Κρίγκου
Η Επιτροπή
H σύνθεση της αρμόδιας εννεαμελούς Επιτροπής Κρατικών Βραβείων Παιδικού Βιβλίου έχει ως εξής:
Γεωργία (Τζίνα) Καλογήρου, Καθηγήτρια Νεοελληνικής Λογοτεχνίας και της Διδακτικής της στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (Μέλος Δ.Ε.Π. του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης), Πρόεδρος
Νικολέττα Τσιτσανούδη, Καθηγήτρια Γλωσσολογίας και Ελληνικής Γλώσσας στο Παιδαγωγικό Τμήμα Νηπιαγωγών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων (Μέλος Δ.Ε.Π. του Παιδαγωγικού Τμήματος Νηπιαγωγών και Δημοτικής Εκπαίδευσης), Αντιπρόεδρος
Βασιλική Οικονομοπούλου, Επίκουρη Καθηγήτρια με γνωστικό αντικείμενο: Νεοελληνική Λογοτεχνία, Λογοτεχνία για Παιδιά και Νέους και Διδακτικές Εφαρμογές στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (Μέλος Δ.Ε.Π. Α.Ε.Ι. συναφούς γνωστικού αντικειμένου)
Μαρία (Μαίρη) Μπιρμπίλη, Κριτικός, Μέλος
Χρυσούλα (Σίσσυ) Τσιφλίδου, Κριτικός Παιδικής Λογοτεχνίας, Εκπαιδευτικός, Μέλος
Φραντζέσκα Αλεξοπούλου, Συγγραφέας, Μέλος
Αγαθή Δημητρούκα, Συγγραφέας, Μέλος
Δανιέλα (Ντανιέλα) Σταματιάδη, Εικονογράφος, Μέλος
Ζαχαρένια (Ρένια) Μεταλληνού, Εικονογράφος, Μέλος
Διαβάστε παρακάτω την έκθεση της επιτροπής Κρατικών Βραβείων Παιδικού Βιβλίου 2025 (εκδόσεις 2024)
ΣΚΕΠΤΙΚΟ ΒΡΑΒΕΥΣΗΣ
Η Επιτροπή Απονομής Κρατικών Βραβείων Παιδικού Βιβλίου 2025 (εκδόσεις 2024) ανακοινώνει, κατά κατηγορία, το σκεπτικό βράβευσης των βιβλίων που διακρίθηκαν:
Παιδικό Λογοτεχνικό Βιβλίο
Το βραβείο Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου απονέμεται κατά πλειοψηφία στον Κυριάκο Αθανασιάδη για το βιβλίο του Ο παράξενος Αδάμ και το φεγγάρι, σε εικονογράφηση της Ναταλίας Καπατσούλια (εκδ. Ψυχογιός).
Το πρωτότυπο εύρημα του υπερήρωα, όπως εκφράζεται μέσω του χαρακτήρα του Παράξενου Αδάμ, συνιστά αλληγορική αναπαράσταση της παιδικής φαντασίας και της δυναμικής αντίστασης απέναντι στην καταπιεστική πραγματικότητα.
Το βιβλίο, αξιοποιώντας ιστορικά και πολιτισμικά συμφραζόμενα ως ενσωματωμένα στοιχεία της πλοκής, συνιστά ένα πολυεπίπεδο αφηγηματικό εγχείρημα. Η διακειμενική σύζευξη της πρώτης προσσελήνωσης με το κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον της ελληνικής δικτατορίας δημιουργεί ένα σύνθετο αφηγηματικό πλαίσιο, όπου το παγκόσμιο γεγονός λειτουργεί ταυτόχρονα ως ιστορικός άξονας και ως συμβολικός μηχανισμός νοηματοδότησης θεμελιωδών αξιών, όπως η ελευθερία και η ανθρώπινη βούληση. Το πρωτότυπο εύρημα του υπερήρωα, όπως εκφράζεται μέσω του χαρακτήρα του Παράξενου Αδάμ, συνιστά αλληγορική αναπαράσταση της παιδικής φαντασίας και της δυναμικής αντίστασης απέναντι στην καταπιεστική πραγματικότητα. Παράλληλα, η κινηματογραφική ποιότητα της γραφής ανασυνθέτει με αφηγηματική αμεσότητα την ατμόσφαιρα μιας άλλης εποχής, χωρίς να διολισθαίνει σε επιφανειακή νοσταλγία. H ισορροπία ανάμεσα στο ιστορικό πλαίσιο, τη φαντασία, την παιδική οπτική και το χιούμορ, σε συνδυασμό με τη συνεκτική οργάνωση της πλοκής και την προοδευτική κλιμάκωση της έντασης, συγκροτούν ένα συνεκτικό κειμενικό σύστημα. Το αποτέλεσμα είναι ένα βιβλίο που ευνοεί την ταύτιση με τους χαρακτήρες και ενισχύει ουσιαστικά την αναγνωστική εμπειρία.
Στην ίδια κατηγορία μειοψήφησε το βιβλίο της Χριστίνας Φραγκεσκάκη, Το ποδήλατό του, σε εικονογράφηση του Πέτρου Μπουλούμπαση (εκδ. Καλειδοσκόπιο). Πρόκειται για ένα βιβλίο που πραγματεύεται τον βίαιο ξεριζωμό και την εμπειρία της προσφυγιάς, εστιάζοντας παράλληλα στη συγκρότηση της ταυτότητας του ανήλικου ήρωα και της συναισθηματικής διαδρομής του από τη θλίψη, την απογοήτευση και τη μοναξιά προς την ελπίδα και την αναγέννηση. Το ποδήλατο λειτουργεί ως πολυσημικό σύμβολο: αφενός ως υλικό τεκμήριο της πρότερης, ευτυχισμένης ζωής, αφετέρου ως φορέας μνήμης, συνέχειας και εσωτερικής ανθεκτικότητας. Η οικονομία της πλοκής, η εστίαση στο κεντρικό βίωμα και η διακριτική χρήση του διαλόγου ενισχύουν τη συνοχή του κειμένου και αναδεικνύουν την εσωτερικότητα του ήρωα. Η αφήγηση συνδυάζει διαπολιτισμικά, ρεαλιστικά δεδομένα με λυρικές αποχρώσεις, συγκροτώντας ένα υβριδικό αφηγηματικό πλαίσιο που ισορροπεί ανάμεσα στη βιωματική αλήθεια και την ποιητική υπέρβαση.
Εικονογραφημένο Παιδικό Βιβλίο
Το βραβείο Εικονογραφημένου Παιδικού Βιβλίου απονέμεται ομόφωνα στο βιβλίο Τι κοιτάζουν; σε κείμενο και εικονογράφηση της Αγγελικής Μπόζου (εκδ. Μικρή Σελήνη).
Το βιβλίο δεν καθοδηγεί ούτε επιβάλλει ερμηνείες, αλλά αφήνει χώρο στο παιδί να συμμετέχει ενεργά, να σκεφτεί, να αισθανθεί και να διαμορφώσει τη δική του ανάγνωση.
Το βιβλίο διακρίνεται για την πρωτοτυπία, τη σύγχρονη αισθητική και τη βαθιά εμπειρική και καλλιτεχνική του αξία. Πρόκειται για ένα πρωτότυπο βιβλίο χωρίς γραμμική αφήγηση, το οποίο, μέσα από ελάχιστες λέξεις, ξεδιπλώνει με μαγική απλότητα μια ιδέα που αφορά τις διαφορετικές οπτικές γωνίες και την υποκειμενικότητα της προσωπικής ματιάς. Με λιτό αλλά ουσιαστικό τρόπο, το βιβλίο προσκαλεί το παιδί να παρατηρήσει τον κόσμο γύρω του και να ανακαλύψει ότι υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τρόποι να κοιτάζει κανείς, καθώς ο καθένας μας εστιάζει σε κάτι άλλο. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, το παιδί οδηγείται στην κατανόηση ότι συνυπάρχουν πολλαπλές οπτικές και, κατ’ επέκταση, πολλές διαφορετικές πραγματικότητες. Το βιβλίο δεν καθοδηγεί ούτε επιβάλλει ερμηνείες, αλλά αφήνει χώρο στο παιδί να συμμετέχει ενεργά, να σκεφτεί, να αισθανθεί και να διαμορφώσει τη δική του ανάγνωση. Η εικαστική γλώσσα του βιβλίου, με εντυπωσιακές οργανικές φόρμες, παιχνιδιάρικη χρωματική παλέτα και πλούσια οπτικά στοιχεία, ενισχύει αυτή την εμπειρία, ενεργοποιώντας τη φαντασία, την παρατηρητικότητα και τη χαρά της ανακάλυψης. Η εικονογράφηση είναι ελεύθερη, φρέσκια και σύγχρονη, με ροή και δύναμη, και χαρακτηρίζεται από υψηλή αισθητική ποιότητα που προσφέρει εικαστική καλλιέργεια. Ιδιαίτερα ευφυές είναι και το εικαστικό εύρημα των κοπτικών στις σελίδες, μέσα από τα οποία το ένα σαλόνι συνδέεται οργανικά με το επόμενο. Με τον τρόπο αυτό επιτρέπεται σε κάτι νέο να αναδύεται κάθε φορά και να ενισχύεται η συνέχεια της εμπειρίας και η αίσθηση της ανακάλυψης. Η Μπόζου δεν περιορίζεται στην αναπαράσταση μιας ιστορίας, αλλά δημιουργεί μια εμπειρία θέασης. Η λιτότητα των μέσων, η ευρηματική χρήση της σύνθεσης και η έμφαση στη διαλογική σχέση μεταξύ των εικόνων και του κειμένου το καθιστούν ένα εξαιρετικό παράδειγμα σύγχρονου εικονογραφημένου βιβλίου.
Εφηβικό-Νεανικό Λογοτεχνικό Βιβλίο
Το βραβείο Εφηβικού-Νεανικού Βιβλίου απονέμεται κατά πλειοψηφία στο μυθιστόρημα της Άννας Κουππάνου, Όταν μας άφησε η θάλασσα. Μια ιστορία βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα από την Κύπρο του 1974 (εκδ. Πατάκη).
Η συγγραφέας διαχειρίζεται το ιστορικό τραύμα μέσω της εικαστικής δύναμης του συμβόλου: η διχοτόμηση του χώρου δεν είναι μόνο γεωγραφική, αλλά και υπαρξιακή, διαχωρίζοντας το «εδώ» από το «εκεί», το παρόν από το παρελθόν, και την αλήθεια από την επιβεβλημένη λήθη. Το κείμενο διακρίνεται για τη λυρική του πυκνότητα και την προσεκτική επιλογή των λέξεων.
Στο συγκεκριμένο μυθιστόρημα, η Κουππάνου πραγματεύεται ζητήματα συλλογικής μνήμης, προσφυγιάς, ξεριζωμού, αλλά και αναζήτησης ταυτότητας σε έναν κατακερματισμένο σύγχρονο κόσμο. Η συγγραφέας μετουσιώνει επιδέξια σε τέχνη την ιστορική αλήθεια, το βίωμα και τις προσωπικές μαρτυρίες επιλέγοντας να μην αφηγηθεί την Ιστορία (που παραπέμπει ευθέως στην κυπριακή τραγωδία) με όρους ρεαλιστικής καταγραφής, αλλά μέσω μιας υψηλής ποιητικής σύλληψης, όπου το φυσικό στοιχείο και το ιστορικό γεγονός συμπλέκονται αδιάρρηκτα. Στον πυρήνα της αφηγηματικής κατασκευής βρίσκεται η κεντρική μεταφορά της «φυγής» μέσω της θάλασσας. Η θάλασσα εδώ δεν λειτουργεί απλώς ως σκηνικό, αλλά ως οντολογική σταθερά που η απώλειά της σηματοδοτεί τη διαταραχή της κανονικότητας και την εισβολή του «παράλογου». Η συγγραφέας διαχειρίζεται το ιστορικό τραύμα μέσω της εικαστικής δύναμης του συμβόλου: η διχοτόμηση του χώρου δεν είναι μόνο γεωγραφική, αλλά και υπαρξιακή, διαχωρίζοντας το «εδώ» από το «εκεί», το παρόν από το παρελθόν, και την αλήθεια από την επιβεβλημένη λήθη. Το κείμενο διακρίνεται για τη λυρική του πυκνότητα και την προσεκτική επιλογή των λέξεων. Η αφήγηση προσφέρει μια προοπτική που, ενώ αναγνωρίζει το βάρος του παρελθόντος, στρέφεται αποφασιστικά προς το μέλλον και την ελπίδα της επανένωσης — όχι απαραίτητα εδαφικής, αλλά ψυχικής.
Στην ίδια κατηγορία μειοψήφησε το βιβλίο του Γιώργου Κ. Παναγιωτάκη, Αμφίβια (εκδ. Πατάκη). Στο συγκεκριμένο μυθιστόρημα, ο Παναγιωτάκης οικοδομεί με αφηγηματική δεξιοτεχνία και υφολογική πυκνότητα ένα δυστοπικό σύμπαν, το οποίο λειτουργεί ως μια οξυδερκής αλληγορία της σύγχρονης υπαρξιακής και κοινωνικής συνθήκης. Το έργο διακρίνεται για την υποβλητική του ατμόσφαιρα, όπου η διαφορετικότητα δεν προσεγγίζεται απλώς ως βιολογική ιδιότητα, αλλά ανάγεται σε οντολογική κατάσταση. Οι έφηβοι πρωταγωνιστές κινούνται σε έναν μεταιχμιακό χώρο, ακροβατώντας ανάμεσα στη στεγνή λογική μιας στείρας κανονικότητας και στη σκοτεινή, αλλά ζωτική ελευθερία του ενστίκτου. Ο συγγραφέας συνθέτει ένα περιβάλλον καφκικού εγκλωβισμού, όπου ο ευαίσθητος κόσμος των εφήβων δοκιμάζεται μέσα στη ρευστότητα της διαμόρφωσης ταυτότητας. Η γραφή του Παναγιωτάκη είναι κοφτή, ενίοτε κυνική, αλλά βαθιά συναισθηματική, επιτυγχάνοντας μια αξιοσημείωτη οικονομία λόγου που εντείνει την αφηγηματική ένταση.
Βιβλίο Γνώσεων για Παιδιά
Το Κρατικό Βραβείο Βιβλίου Γνώσεων για παιδιά απονέμεται «εξ ημισείας» στο βιβλίο των Νίκου Μαθιουδάκη, Μάνου Μπονάνου, Το όνομα μου είναι... Κική Δημουλά, σε εικονογράφηση της Αγγελικής Μπόζου (εκδ. Ίκαρος) και στο βιβλίο της Αλεξάνδρας Σέλελη, Ιστορίες για εφτάψυχα σκουπίδια, σε εικονογράφηση της Πετρούλας Κρίγκου (εκδ. Καλέντης).
Το πρώτο, το βιβλίο των Νίκου Μαθιουδάκη και Μάνου Μπονάνου, συνιστά μια υποδειγματική γραφή της συγκεκριμένης, και πολύ περιορισμένης εκδοτικά, θεματικής των βιβλίων γνώσεων. Εντάσσεται στην ευρύτερη σειρά του εκδοτικού οίκου που στοχεύει στη γνωριμία του εφήβου και, ενδεχομένως, του μη μυημένου ενήλικα, με τον βίο και την πνευματική δημιουργία κορυφαίων Ελλήνων ποιητών.
Το ύφος της γραφής κινείται ανάμεσα στην έγκυρη πληροφορία και την ποιητική ευαισθησία.
Στη συγκεκριμένη έκδοση, και μέσα από την αλληλεπίδραση των κωδίκων, επιτυγχάνεται η διέγερση του πνεύματος του αναγνώστη και αναπτύσσεται μια συνομιλία με την ποιήτρια Κική Δημουλά, την ποιητική φυσιογνωμία του εγώ και την ίδια τη φύση της ποίησης. Διαρθρωμένο σε μικρά ευσύνοπτα κεφάλαια, τα οποία δεν προϋποθέτουν μια γραμμική ανάγνωση, διακρίνεται για την επιλογή και την οργάνωση του αφηγηματικού του υλικού, καθώς και για την εμπνευσμένη εικαστική του παρουσίαση που προσδίδει στο έργο αισθητική και καλλιτεχνική αξία. Το ύφος της γραφής κινείται ανάμεσα στην έγκυρη πληροφορία και την ποιητική ευαισθησία. Ο γλωσσικός κώδικας διευκολύνει την πρόσληψη εννοιών θεωρητικού περιεχομένου, ενώ η ενσωμάτωση βιογραφικών στοιχείων και κριτικών παραθεμάτων, καθώς και επιλεγμένων αποσπασμάτων από το ποιητικό της έργο, αφυπνίζουν την περιέργεια του αναγνώστη παρωθώντας τον να αναζητήσει εξωκειμενικά το ίδιο το έργο. Το αποτέλεσμα είναι η σύνθεση να υπερβαίνει τα μέρη του συνόλου, να προσφέρεται ένα υπόβαθρο προσεκτικά κατασκευασμένο για να υπηρετηθούν οι στόχοι του βιβλίου: να οικειοποιηθούμε στιγμές του καθημερινού βίου, την κοσμο-αντίληψη, το πνευματικό έργο, την ποιητική μιας από τις σημαντικότερες νεοελληνικές ποιητικές φωνές.
Το δεύτερο, το βιβλίο της Αλεξάνδρας Σέλελη, διακρίνεται για την πρωτότυπη αφηγηματική σύλληψη του καθόλα επίκαιρου θέματος της υπερκύκλωσης των υλικών. Η οργάνωσή του σε μικρά δισέλιδα κεφάλαια κινεί την περιέργεια του αναγνώστη που παρατηρεί, συλλέγει, οργανώνει πληροφορίες και γίνεται συνδημιουργός μιας πρακτικής που ανιχνεύεται ήδη από τα αρχαία χρόνια. Η συγγραφέας υποβάλλει συστηματικά το ερώτημα του πώς τα υλικά γίνονται οπτικές αφηγήσεις που μιλούν για πράγματα που δεν έχουν ξεχαστεί αλλά και για τη νοοτροπία των ανθρώπων που έζησαν την εποχή της επανάχρησής τους.
Μέσα από την προβολή έργων τέχνης, ο αναγνώστης γνωρίζει εκφάνσεις της υλικής και άυλης πολιτισμικής μας κληρονομιάς. Η μικρο-ιστορία των ανθρώπων επιτυγχάνει την ισορροπία μεταξύ λογοτεχνικής αφήγησης και χρηστικών κειμένων με αποτέλεσμα η γνώση να μεταφέρεται με ευχάριστο τρόπο.
Η εικονογράφηση επιλέγει να αναδείξει ένα από τα αντικείμενα της περιγραφικής αφήγησης στο οποίο στρέφει το βλέμμα του αναγνώστη για να διευκολύνει με τον πολυτροπικό διάλογο τη διαδικασία της πρόσληψης. Κάθε κεφάλαιο ξεκινά με ένα εισαγωγικό σημείωμα που θέτει έναν προβληματισμό για το παιδί-αναγνώστη. Ακολουθεί μια ιστορία που η συγγραφέας αντλεί είτε από τις οικογενειακές της αναμνήσεις είτε από την ίδια την Ιστορία και στην απέναντι σελίδα ερμηνεύεται με απλό κατανοητό λόγο το λεξιλόγιο που χρησιμοποιήθηκε διευκολύνοντας την κατανόηση όρων όπως επανάχρηση ή μεταποίηση αλλά και εννοιών, όπως παλίμψηστο και συμπόσιο.
Οι επιλογές του υλικού με εμφανή διακειμενικά στοιχεία διατρέχουν πολιτισμικές ζώνες (κιντσούγκι, Ιαπωνία) και διαφορετικές χρονικές περιόδους ανασημασιοδοτώντας το bricolage του ανθρωπολόγου Claude Lévi-Strauss. Παράλληλα, και μέσα από την προβολή έργων τέχνης, ο αναγνώστης γνωρίζει εκφάνσεις της υλικής και άυλης πολιτισμικής μας κληρονομιάς. Η μικρο-ιστορία των ανθρώπων επιτυγχάνει την ισορροπία μεταξύ λογοτεχνικής αφήγησης και χρηστικών κειμένων με αποτέλεσμα η γνώση να μεταφέρεται με ευχάριστο τρόπο. Η πρακτική της μεταποίησης δημιουργεί και έναν αφηγηματικό τόπο ανταλλαγής αναμνήσεων προσδίδοντάς τους πολλαπλές σημασιοδοτήσεις.
Στην ίδια κατηγορία μειοψήφησαν, το βιβλίο της Σάντης Αντωνίου, Πόσα μέτρα είναι ο κόσμος μας; Η ζωή, το έργο και ο κόσμος του Αδαμάντιου Διαμαντή, σε εικονογράφηση της Έλενας Τσιγαρίδου (εκδ. Καλειδοσκόπιο) και το βιβλίο της Μαρίζας Ντεκάστρο, 2194 ημέρες πολέμου. 1 Σεπτεμβρίου 1939 - 2 Σεπτεμβρίου 1945, σε εικονογράφηση του Αχιλλέα Ραζή (εκδ. Μεταίχμιο).
Το βιβλίο της Σάντης Αντωνίου λειτουργεί ως μια πολυτροπική σπουδή πάνω στη σχέση του ζωγράφου Αδαμάντιου Διαμαντή με τον τόπο, τον χρόνο και την έννοια της μνημείωσης. Η συγγραφέας υιοθετεί μια γλώσσα στρωτή, αφηγηματική, που ενσωματώνει αρμονικά πληροφορίες για τη ζωή του Διαμαντή (οι σπουδές, η επιστροφή στο νησί, η περιήγηση στα χωριά, η τραγωδία του ’74) χωρίς να διαταράσσεται ο λογοτεχνικός ρυθμός. Το κείμενο λειτουργεί ως οδηγός, ξεναγώντας τον αναγνώστη στο εργαστήριο του καλλιτέχνη και στη διαδικασία της δημιουργίας, απομυθοποιώντας την έμπνευση και αναδεικνύοντας τον μόχθο της παρατήρησης. Η εικονογράφηση του βιβλίου χαρακτηρίζεται από ρεαλισμό, προσοχή στη λεπτομέρεια και μια ιδιαίτερη διαχείριση του φωτός. Οι εικόνες του βιβλίου δεν είναι απλώς αναπαραστάσεις γεγονότων, αλλά εικαστικά σχόλια πάνω στο έργο του βιογραφούμενου.
Το βιβλίο της Μαρίζας Ντεκάστρο αποτελεί ένα εγχείρημα υψηλής πολυπλοκότητας που αποπειράται να συμπυκνώσει την ιστορική εμπειρία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου σε ένα βιβλίο για το παιδικό αναγνωστικό κοινό, συνδυάζοντας την ιστοριογραφική ακρίβεια με την υψηλή αισθητική. Η αφηγηματική δύναμη του έργου, η οποία πηγάζει ακριβώς από τη δομική επιλογή της χρονολογικής καταγραφής, το καθιστά ένα «crossover» ανάγνωσμα που επιτρέπει στον αναγνώστη να αντιληφθεί την ιστορία όχι ως μια θολή αφήγηση, αλλά ως μια αλληλουχία γεγονότων με αιτιακές σχέσεις, προσφέροντας μια ξεκάθαρη «χαρτογράφηση» της εποχής. Ταυτόχρονα, η ρεαλιστική τεχνοτροπία και η φαινομενική «στατικότητα» των εικόνων λειτουργούν ως αντίβαρο στη βία των γεγονότων. Οι εικόνες δεν διακοσμούν απλώς· συνομιλούν με το κείμενο προσδίδοντας μια σιωπηλή, αλλά βαθιά συναισθηματική βαρύτητα, αναδεικνύοντας την ανθρώπινη διάσταση πίσω από τις μάχες.
