Από τις σελίδες στη θεατρική σκηνή: «Μέριλιν» της Τασούλας Επτακοίλη (κριτική) – Μουσικοθεατρική παράσταση με χιούμορ και συγκινήσεις για παιδιά

Ο κόσμος των ζώων αποτελεί πολύ συχνά την κρίσιμη μεταφορά για τον κόσμο των ανθρώπων. Συμπεριφορές, επιθυμίες και όνειρα, συγκρούσεις και φιλίες, καταστάσεις και χαρακτήρες αποδίδονται σε εκπροσώπους του ζωικού βασιλείου έτσι ώστε η λειτουργία της παραβολής να αποκτήσει ισχύ, χωρίς να είναι απαραίτητη η ενεργοποίηση ισχυρών μηχανισμών ταύτισης που θα μπορούσαν να «θολώσουν» την όραση και την αντίληψη ενός παραστασιακού γεγονότος ή/και ενός αναγνώσματος που αφορά στο παιδικό κοινό.

Στην περίπτωση του νέου βιβλίου για παιδιά με τον τίτλο Ιστορίες με ουρά 2: Μέριλιν, η γουρουνίτσα της Τασούλας Επτακοίλη (εκδόσεις Μεταίχμιο) και με εικονογράφηση Στέλλας Στεργίου, η κεντρική φιγούρα είναι μια γουρουνίτσα, η οποία θέλει να κυνηγήσει το όνειρό της και να ξεφύγει από τη συνήθη μοίρα κάθε γουρουνιού, το οποίο εκτρέφεται σε κτηνοτροφική μονάδα. Η Μέριλιν, ξανθιά, τροφαντή και ευαίσθητη, φιλόδοξη αλλά ρεαλίστρια, καλή φίλη και προσωπικότητα που υπερασπίζεται τις αξίες και τα ιδανικά της, θα κάνει ένα μεγάλο περιπετειώδες ταξίδι αυτογνωσίας και αυτοπραγμάτωσης.

Από την κτηνοτροφική μονάδα του Πολύβιου Μπριζολόπουλου, η Μέριλιν, ντυμένη με το εντυπωσιακό της ροζ φόρεμα, μεταφέρεται στην εναλλακτική «Φάρμα των Ονείρων» της Μαργαρίτας Φιλοζωίδου και της Βίκυς Χορτοφαγοπούλου. Εκεί, η Μέριλιν συναντά τα υπόλοιπα ζώα της φάρμας, το καθένα με τις δικές του καλλιτεχνικές ιδιαιτερότητες-δεξιότητες. Μια κατσίκα και ένα πόνι, ένας κούνελος και ένας σκύλος, γάτες κ.α. βρίσκονται στην trendy φάρμα και όταν η Μέριλιν καταφτάνει, η υποδοχή που της επιφυλάσσουν δεν είναι και η θερμότερη.

Σαλόνι από το βιβλίο

Τι ταλέντο εξάλλου θα μπορούσε να έχει ένα γουρούνι και πώς θα μπορούσε να ταιριάξει στη δική τους «εκλεπτυσμένη» παρέα; Στη νέα της ζωή, γεμάτη με δυσκολίες και προκλήσεις, εμφανίζεται και ο αγαπημένος φίλος της Μέριλιν, ο Τζέρι το ινδικό χοιρίδιο, ενώ και ο κτηνοτρόφος-έμπορος κρεάτων Πολύβιος Μπριζολόπουλος, που αποφασίζει ότι η Μέριλιν είναι απολύτως πολύτιμο εμπόρευμα για να την παραχωρήσει στη φάρμα χωρίς το μέγιστο κέρδος. Η περιπέτεια πλέκεται με ανατροπές, αγωνία και χιούμορ, με την πανέξυπνη, καλόκαρδη ξανθιά Μέριλιν να ανταμείβεται για το πείσμα της να ακολουθήσει το όνειρό της να γίνει τραγουδίστρια και όχι… σουβλάκι. Το βιβλίο είναι το δεύτερο της σειράς από τις ίδιες δημιουργούς και κυκλοφόρησε ταυτόχρονα με το πρώτο μέρος, Πουαρό, η φώκια.

Η παράσταση 

Στη μουσικοθεατρική παράσταση «Μέριλιν», η οποία βασίζεται στο πρωτότυπο βιβλίο της Τασούλας Επτακοίλη, τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Τάσος Πυργιέρης, τη μουσική και τα τραγούδια ο Θέμης Καραμουρατίδης, τη θεατρική διασκευή η Σοφιάννα Θεοφάνους και τις χορογραφίες η Φρόσω Κορρού. Ο έμπειρος Τάσος Πυργιέρης φέρει στις σκηνοθετικές του αποσκευές την επιδεξιότητα με την οποία μπορεί να χειριστεί το μουσικό θέατρο, το είδος του Vaudeville είτε αυτό έχει να κάνει με το γαλλικό κλάδο του είτε με την αμερικάνικου τύπου μετεξέλιξή του, το γαλλικό αστικό θέατρο, αλλά και την ικανότητα με την οποία μπορεί να ανανεώσει και να φέρει στο σύγχρονο κοινό όψεις του ελληνικού μελοδράματος.

Η Μέριλιν και ο κόσμος της ξεκολλούν από τις σελίδες του βιβλίου και αποκτούν οντότητα, σκηνικό εκτόπισμα

Στη «Μέριλιν», η οποία αποτελεί τη φετινή πρόταση του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά για το θέατρο για παιδιά, ο Πυργιέρης επιλέγει να παρουσιάσει την αστεία και συγκινητική ιστορία της γουρουνίτσας με τον τρόπο του μιούζικαλ, με έντονες τις επιρροές από τη μορφή που αυτό έχει στην αμερικανική σκηνή από τη δεκαετία του ’70 και εξής. Με μια ομάδα ηθοποιών, που δουλεύουν συντονισμένα και συγκροτημένα ως σύνολο, η Μέριλιν και ο κόσμος της ξεκολλούν από τις σελίδες του βιβλίου και αποκτούν οντότητα, σκηνικό εκτόπισμα, γεμίζουν την κεντρική σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά με δράση, τραγούδι, χορό, τα οποία συγκινούν τους θεατές.

Ο Πυργιέρης ζυγίζει προσεκτικά τις δόσεις χιούμορ και σοβαρότητας έτσι ώστε το έργο να ισορροπεί ανάλαφρα μεταξύ του δραματικού και του κωμικού

Στην παράσταση, η οποία χρονικά είναι μελετημένη έτσι ώστε να μην κουράσει το ανήλικο κοινό, η ιστορία της Μέριλιν παρουσιάζεται με τη μορφή επεισοδίων και την αλληλουχία μουσικού σκέλους και πρόζας. Ο Πυργιέρης ζυγίζει προσεκτικά τις δόσεις χιούμορ και σοβαρότητας έτσι ώστε το έργο να ισορροπεί ανάλαφρα μεταξύ του δραματικού και του κωμικού, επικοινωνώντας εύκολα τα βασικά επίδικα στο κοινό. Τα ζητήματα της αυτογνωσίας, της προσπάθειας για την επίτευξη των στόχων, της πίστης στον εαυτό, της φιλίας αλλά και του κοινωνικού εκφοβισμού, των στερεοτύπων αλλά και της άρσης τους, της φιλοζωίας, του αλληλοσεβασμού παρουσιάζονται εύστοχα και χωρίς διδακτισμό.

Από την άλλη πλευρά, οι εμβόλιμες, φαρσικού ύφους σκηνές, με πρωταγωνιστή κυρίως τον χαρακτήρα του Πολύβιου, δίνουν την ευκαιρία στην ευδιαθεσία και τη χαρούμενη ατμόσφαιρα να επικρατήσουν στη σκηνή και την πλατεία. Οι ηθοποιοί πέρα από την υποκριτική τους προσπάθεια, έχουν σημαντικές ικανότητες στο τραγούδι και το χορό, καλή εκφορά του λόγου, ενώ φροντίζουν να αποδίδουν τους χαρακτήρες που υποδύονται απαλλαγμένους από μονοδιάστατη οπτική.

Η διακειμενική διάθεση είναι εμφανής, καθώς οι μουσικοχορευτικές σκηνές θυμίζουν κατά περίπτωση κλασικές χολιγουντιανές εικόνες, την αισθητική των Village People, ταινίες υπερηρώων, αλλά και σύγχρονες καταστάσεις

Τα σκηνικά της Ελίνας Δράκου και τα κοστούμια της Βάνας Γιαννούλα αποδίδουν γλαφυρά την ποπ αισθητική η οποία έχει επιλεγεί σκηνοθετικά, ενώ οι φωτισμοί της Στέβης Κουτσοθανάση εμπλουτίζουν το αισθητικό σκέλος και υπομνηματίζουν με σαφήνεια τα σημεία της υποκριτικής έντασης και ύφεσης. Η διακειμενική διάθεση είναι εμφανής, καθώς οι μουσικοχορευτικές σκηνές θυμίζουν κατά περίπτωση κλασικές χολιγουντιανές εικόνες, την αισθητική των Village People, ταινίες υπερηρώων, αλλά και σύγχρονες καταστάσεις, όπως ζητήματα που προκύπτουν από την υπερέκθεση στα κοινωνικά δίκτυα κ.α.

Τεχνικές όπως οι παγωμένες εικόνες, οι σκηνές μάχης που θυμίζουν ανατολίτικες πολεμικές τέχνες, η επιβράδυνση ή η επιτάχυνση στη σχέση χρόνου-κίνησης, ο ρυθμός στη σχέση λόγου-κίνησης χρησιμοποιούνται εύστοχα

Η απεύθυνση στο κοινό και τους τεχνικούς του θεάτρου χρησιμοποιείται σημειακά ώστε να δώσει «ανάσες» στα παριστώμενα, αν και εδώ κάποια μικρά σχόλια πολιτικής φύσης ίσως δεν επιτελούν κάποιο ειδικό ρόλο. Τεχνικές όπως οι παγωμένες εικόνες, οι σκηνές μάχης που θυμίζουν ανατολίτικες πολεμικές τέχνες, η επιβράδυνση ή η επιτάχυνση στη σχέση χρόνου-κίνησης, ο ρυθμός στη σχέση λόγου-κίνησης χρησιμοποιούνται εύστοχα. Η παράσταση αποπνέει ζωντάνια, έχει δουλευτεί με όρεξη και γνώση και έτσι η κάθοδος στον Πειραιά θα αποζημιώσει τους ανήλικους και τους ενήλικους θεατές.

* Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΡΑΠΤΟΥ είναι διδάκτωρ ΕΜΠ, θεατρολόγος-εκπαιδευτικός, κριτικός θεάτρου και παραστατικών τεχνών, κριτικός βιβλίου.

Ταυτότητα παράστασης:

Κείμενο: Τασούλα Επτακοίλη
Θεατρική διασκευή: Σοφιάννα Θεοφάνους
Σκηνοθεσία: Τάσος Πυργιέρης
Μουσική-τραγούδια: Θέμης Καραμουρατίδης
Επιμέλεια κίνησης-χορογραφίες: Φρόσω Κορρού
Σκηνικά: Ελίνα Δράκου
Κοστούμια: Βάνα Γιαννούλα
Φωτισμοί: Στέβη Κουτσοθανάση
Φωνητική Διδασκαλία: Χρήστος Θεοδώρου
Μάσκες – ειδικές κατασκευές: Βασιλική Τσιλιγκρού
Βοηθός Σκηνοθέτη: Χριστίνα Ροκαδάκη
Βοηθός ενδυματολόγου : Νικολέτα Αναστασιάδου
Kατασκευή κοστουμιών: Ευαγγελία Τσιούνη
Οργάνωση παραγωγής: Χρυσαντίνα Κούλουμπου
Οργάνωση γραφείου παραγωγής: Βικτώρια Λώλη, Χαρά Λώλη
Επικοινωνία-Διαφήμιση: Ελένη Λιλή
Εκτέλεση παραγωγής: Ιουλιέτα Καραχάλιου
Φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Λέπουρης
Γραφιστική επιμέλεια: Αργυρώ Τσοτσώνη
Μακιγιάζ: Σοφία Καραθανάση
Κομμώσεις: Ξένια Μουτέν
Trailer: Γιώργος Δασκαλόπουλος
Ενορχηστρώσεις-music production: Θέμης Καραμουρατίδης-Λεωνίδας Πετρόπουλος
Ηχοληψία-ηχογράφηση φωνών: Γιάννης Παξεβάνης
Παίζουν (αλφαβητικά):
Πάνος Αποστολόπουλος, Μαλβίνα Βεργιόγλου, Έλενα Γεώργα, Γιάννης Γκρέζιος, Χριστιάνα Κατσιμπράκη, Κατερίνα Μπαξεβανάκη, Νίκος Παλιούρας, Χρήστος Σταθούσης, Γιώργος Τριανταφύλλου, Δανάη Τσιρώνη
Παραγωγή: ARTinfo