«Η μυστική όαση και οι Μπλε Καβαλάρηδες» της Λίνας Μουσιώνη (προδημοσίευση)

Στην Τζεμάα ελ Φνα

Η Ευρυδίκη ανέβασε το σκορ της στο πορτο-κουίζ περιμένοντας την Αζίζα που είχε αργήσει στο ραντεβού τους.

«Εξκιουζέ μουά, έπρεπε να βοηθήσω τη μαμά», είπε εκείνη όταν ανέβηκε λαχανιασμένη στο δωμάτιο. «Σήμερα θα ετοιμάσει π’στίλα και είχα να κυνηγήσω τα περιστέρια. Ξέρεις, να τα πιάσω, να τα ξεπουπουλιάσω...»
«Μπλιαχ! Τι λες τώρα, Αζίζα; Τι θα φάμε;»
«Πίτα από περιστέρι! Τοπική γιορτινή σπεσιαλιτέ με ζάχαρη άχνη και αμύγδαλα. Είναι σουπέρμπ, μανιφίκ».
«Δεν τρώω τέτοιο πράγμα εγώ. Θα μείνω νηστική», δήλωσε η Ευρυδίκη. «Η μαμά το ξέρει;» ρώτησε, αλλά η Αζίζα είχε ήδη εξαφανιστεί.

Το μεσημέρι η Ευρυδίκη κάθισε παγωμένη στο τραπέζι. Ούτε εκείνη ούτε η κυρία Αντιγόνη μπορούσαν να φάνε περιστέρι. Αλλά πώς να το πουν στη Συμπίλ που μαγείρευε τόσες ώρες για εκείνες;

«Να με συχωρήσετε που δεν έκανα την παραδοσιακή συνταγή, αλλά δεν μπορώ να φάω περιστέρια! Το έφτιαξα με κοτόπουλο, είναι το ίδιο νόστιμο», εξήγησε η Συμπίλ.
«Μιαμ! Πραγματική λιχουδιά!» είπε με ανακούφιση η Ευρυδίκη. «Η Αζίζα φρόντισε από το πρωί να μου ανοίξει την όρεξη», συμπλήρωσε κοιτάζοντας με νόημα τη φίλη της που είχε σκάσει στα γέλια.
«Να έχετε τον νου σας σήμερα που θα πάμε στην Τζεμάα ελ Φνα», συμβούλεψε τις φιλοξενούμενές της η Συμπίλ. «Η Αμίρα μου είπε πως χθες ένας πίθηκος άρπαξε ένα πανωφόρι από το σπίτι της. Πολύ στενοχωρήθηκε η καημένη, γιατί ήταν κειμήλιο από την προγιαγιά της. Στην πλατεία κυκλοφορούν πολλοί παράξενοι τύποι που εκμεταλλεύονται τα κακόμοιρα τα ζωάκια. Τα μάτια σας δεκατέσσερα!»

Η Ευρυδίκη και η Αζίζα διασταύρωσαν τα βλέμματά τους.

«Ουπς! Κι άλλη κλοπή», ψιθύρισε η Αζίζα. «Κάτι πολύ ύποπτο συμβαίνει εδώ».
«Υπερβολικά ύποπτο», συμφώνησε η Ευρυδίκη. «Ωραίο μυστήριο πέτυχα! Παράλογο εντελώς», μουρμούρισε.

«Κάποιος συγκεντρώνει γυναικεία ρούχα, πανωφόρια και παντόφλες μπαμπούς. Αλλά γιατί άραγε;»
«Όσο κι αν προσπαθώ δεν βρίσκω καμία λογική», είπε η Ευρυδίκη.

Μετά το μεσημεριανό όλες τρύπωσαν στα δωμάτιά τους για να ξεκουραστούν. Η ζαχαρένια αμυγδαλωτή γεύση της π’στίλα με την προσμονή της απογευματινής περιπλάνησης έκανε τον ύπνο τους ακόμα πιο γλυκό.

Στη μεγάλη πλατεία, οι φωνές των μικροπωλητών κονταροχτυπιούνταν στο φως του δειλινού. Ο αέρας μύριζε μπαχαρικά, καπνιστό κρέας και αρώματα εσπεριδοειδών. Μαροκινές έκαναν σχέδια με χένα στα σώματα των νεαρών τουριστριών και άλλες έλεγαν τη μοίρα στους περίεργους περαστικούς. Γητευτές φιδιών και τεράστιων σκορπιών έκαναν βόλτες αναζητώντας ατρόμητους θεατές για να κάνουν το σόου τους. Μουσικοί με πολύχρωμες στολές και Μαροκινοί από τα χωριά του Άτλαντα ανακατεύονταν με το απέραντο πλήθος που κατέφτανε από όλο τον κόσμο για να ζήσει το εξωτικό πανηγύρι της πολύβουης πλατείας. Στην Τζεμάα ελ Φνα όλα μπορεί να τα βρει κανείς. Από θεόρατα αβγά στρουθοκαμήλου, δέρματα λεοπαρδάλεων και δάκρυα κροκοδείλων ως παιχνίδια λούνα παρκ και μαλλί της γριάς.

Η Συμπίλ τις οδήγησε στο κέντρο της πλατείας, εκεί όπου στεκόταν ένας γκριζομάλλης γέροντας. Γύρω του είχε σχηματιστεί ένας τεράστιος ανθρώπινος κύκλος που άκουγε όρθιος κι αμίλητος τις ιστορίες του γέροντα. Ένα ποτάμι ορμητικό ήταν η γλώσσα του, από όπου ξεπηδούσαν θαυματουργά τζίνι, όμορφες πριγκιπέσες, τρομεροί πολεμιστές και αμύθητα πλούτη. Όλοι κρέμονταν από τα χείλη του, ακόμα και όσοι δεν καταλάβαιναν λέξη από τα λόγια του. Η παρέα του Σαφράν ε Κανέλ στάθηκε στον κύκλο μαγεμένη.

«Είναι ένας χακαουάτι, ένας λαϊκός παραμυθάς δηλαδή», ψιθύρισε η Συμπίλ. «Η τέχνη του διαδίδεται προφορικά από γενιά σε γενιά, εδώ και χίλια χρόνια».
«Τι λέει και κανείς δεν κουνιέται;» ρώτησαν οι δύο φιλοξενούμενες.                

«Λέει πως στην καρδιά της απέραντης ερήμου Σαχάρας βρίσκεται μια μυστική όαση, άγνωστη στον κόσμο, κρυμμένη πίσω από τους χρυσοκίτρινους αμμόλοφους που κινούνται συνεχώς από τις πυκνές ανεμοθύελλες. Μοιάζει με σμαράγδι σε μια θάλασσα από χρυσό. Ο αέρας στη Μυστική Όαση είναι γεμάτος με το γλυκό άρωμα των λουλουδιών και τα κρυστάλλινα νερά της αναβλύζουν από τη γη υφαίνοντας κανάλια και μικρές λίμνες. Πουλιά κελαηδούν μελωδικά πάνω στις ψηλές φοινικιές με τους κατακίτρινους χουρμάδες. Οι Μπλε Καβαλάρηδες, οι ακοίμητοι φρουροί της όασης, έρχονται κάθε δειλινό για να ξεπλύνουν την άμμο από τα μάτια τους και εκείνη γίνεται ατόφιο χρυσάφι στα χέρια τους. Αλίμονο σε όποιον το ζηλέψει και το βάλει στην τσέπη του. Η όαση τον σκλαβώνει για πάντα και τον μεταμορφώνει στο πρώτο ζωντανό πλάσμα που θα βρεθεί μπροστά του… Αυτά τα θαυμαστά διηγείται ο τελευταίος γνήσιος παραμυθάς του Μαρακές», εξήγησε η Συμπίλ. «Oι Μαροκινοί λένε πως όταν πεθαίνει ένας χακαουάτι καίγεται μια ολόκληρη βιβλιοθήκη», πρόσθεσε θλιμμένα.

«Είναι η αγαπημένη μου ιστορία. Η Μυστική Όαση! Μου την έλεγε και η γιαγιά», πετάχτηκε η Αζίζα.
«Η γιαγιά σου έλεγε ωραίες ιστορίες, αλλά χακαουάτι δεν μπορούσε να γίνει ποτέ καμία γυναίκα», είπε η Συμπίλ. «Κάποτε πολλά πράγματα απαγορεύονταν στις γυναίκες».
«Όμως δεν απαγορεύεται να ξεναγήσω τώρα εγώ την Ευρυδίκη. Ε, μαμά;» ρώτησε η Αζίζα ανυπομονώντας να γνωρίσει στη φίλη της όλα τα παράξενα πράγματα της θαυμαστής πλατείας.

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Το Μαρακές, η λεγόμενη Κόκκινη Πόλη, μπορεί να βρίσκεται μακριά από τη θάλασσα, αλλά οι βόλτες στα γραφικά σοκάκια της Μεντίνα που ξεχειλίζουν από μυρωδιές και χρώματα σε κάνουν να ξεχνάς τη ζέστη και την υγρασία. Σε μια από τις πιο θαυμαστές πλατείες του κόσμου, την πολύβουη Τζεμάα ελ Φνα, ένας χακουάτι –δηλαδή, ένας λαϊκός παραμυθάς– διηγείται τον θρύλο των Μπλε Καβαλάρηδων, των ακοίμητων φρουρών της Μυστικής Όασης. Πώς μπορεί να σχετίζεται με την κλοπή ενός πίνακα ζωγραφικής και με τις μυστηριώδεις κλοπές γυναικείων μπαμπούς και ρούχων από τα μπαούλα των σπιτιών;

Η μικρή Ευρυδίκη και η φίλη της, η Αζίζα, θα ξεκινήσουν μια επιχείρηση κατασκοπείας στη δαιδαλώδη Μεντίνα για να εξιχνιάσουν το μυστήριο του πίνακα της Ζόρα!

Τα παραδοσιακά ριάντ και τα τοπία της ερήμου δίνουν τη θέση τους σε σύγχρονα μουσεία μόδας κι ευρωπαϊκής ζωγραφικής, αποκαλύπτοντας τις διάφορες πτυχές ενός μαγευτικού μεσογειακού πολιτισμού. Στον νέο τίτλο της σειράς, η περιπέτεια συνδέει την Ευρώπη με την Αφρική, σε μια συνομιλία με την τέχνη και την αρχιτεκτονική που καταδεικνύει την επίδραση της γαλλικής αποικιοκρατίας στη Βόρεια Αφρική.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα

Η Λίνα Μουσιώνη γεννήθηκε στη Λάρισα. Σπούδασε Αρχαιολογία και Ιστορία της Τέχνης και είναι διδάκτωρ Λαογραφίας. Για πολλά χρόνια εργάστηκε ως επιμελήτρια μουσείου μελετώντας αντικείμενα, στήνοντας εκθέσεις και σχεδιάζοντας εκπαιδευτικά προγράμματα για τα παιδιά. Μια μέρα εμφανίστηκε μπροστά της μια νεράιδα και τη ρώτησε: «Τι προτιμάς; Ένα μπαλόνι για να πετάς ή ένα καρύδι για να γίνεσαι αόρατη;»

Η Λίνα διάλεξε το μπαλόνι κι από τότε πετάει μαζί του γράφοντας ιστορίες που μοιράζεται με τα παιδιά και τους φίλους της. Πολλές ιστορίες της έχουν γίνει βιβλία και μερικά εντάχθηκαν στις βραχείες λίστες του Κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου. Εμπιστεύεται τα παιδιά και το μπαλόνι της φουσκώνει πιο πολύ όταν βρίσκεται ανάμεσά τους. Ζει σε ένα σπίτι εξοχικό με την οικογένειά της και πολλές κεραμιδόγατες.