Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα για παιδιά από 9 ετών του Άρη Δημοκίδη «Η κατάρα της χαμένης Ατλαντίδας». Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει στη σειρά «Αόρατοι Ρεπόρτερ» στις 22 Ιουνίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.
Επιμέλεια: 018
ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΚΛΙΝΙΚΗ, ΘΗΡΑ, ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ
Τρεις μέρες αργότερα
Έξω απ’ την ακριβότερη κλινική του νησιού υπήρχαν –για τρίτη συνεχόμενη μέρα– φωτογράφοι και δημοσιογράφοι. Όλοι προσπαθούσαν να καταλάβουν τι είχε συμβεί, όμως το ταρακούνημα της γης είχε περάσει σε δεύτερη μοίρα. Όλοι πλέον μιλούσαν για «εκείνες τις φωτογραφίες».
Όλοι πλέον μιλούσαν για «εκείνες τις φωτογραφίες».
Η αστυνομία είχε ερευνήσει τις εικόνες που βρέθηκαν στη μισοσπασμένη φωτογραφική μηχανή του Βαγγέλη και οι αστυνομικοί είχαν πάθει σοκ. Δεν είχαν αποκαλύψει σε κανέναν τι ακριβώς έδειχναν οι φωτογραφίες, είχαν αφήσει όμως να εννοηθεί ότι επρόκειτο για κάτι πέρα από κάθε φαντασία.
Οι φήμες οργίαζαν. Άλλοι έλεγαν ότι το Τέρας του Λο Χνες είχε ταξιδέψει απ’ τη Σκοτία και είχε κάνει σμπαράλια τα θεμέλια του παλιού ηφαιστείου της Οίας, άλλοι πως είχε βρεθεί στο νερό ο τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Όλοι ήταν ενθουσιασμένοι. Όλοι εκτός από μερικούς ηλικιωμένους Σαντορινιούς, που προειδοποιούσαν πως κανείς δεν έπρεπε να ψάξει περισσότερο το θέμα και μουρμούριζαν κάτι για μια αρχαία κατάρα…
Η Αϊσέ, που καθόταν σε ένα παραδοσιακό καφενείο απέναντι απ’ την κλινική, ήξερε πολύ καλά τι έδειχναν οι φωτογραφίες, ήταν όμως προβληματισμένη για το τι έπρεπε να κάνει. Είχε μεταμφιεστεί σε απλή τουρίστρια. Για πρώτη φορά στη ζωή της είχε αφήσει λυτά τα μαλλιά της κι είχε φορέσει μπικίνι. Ένιωθε το σώμα της αρκετά εκτεθειμένο, όμως ήξερε πως κανείς δε θα την αναγνώριζε έτσι. Αν είχε μονάχα προλάβει να πάρει αυτή τις φωτογραφίες…
Παραδίπλα της καθόταν ο Μπεχάρ, ο εικαστικός με τα χίλια πρόσωπα. Σήμερα είχε επιλέξει να υποδυθεί έναν κοιλαρά Γερμανό τουρίστα. Είχε παραπονεθεί πειστικά στον καφετζή που δε σέρβιρε τέτοια ώρα μπίρα και δεν είχε λουκάνικα, και τώρα καθόταν σε ένα μικρό ξύλινο τραπεζάκι φαινομενικά ρεμβάζοντας. Στην πραγματικότητα έκανε ένα σωρό υπολογισμούς και αναρωτιόταν τι θα ήταν πιο ηθικό αλλά και πιο συμφέρον γι’ αυτόν να κάνει στη συνέχεια. Είχε ακούσει πως ο Βαγγέλης ήταν ζωντανός. Το ήλπιζε πραγματικά. Όμως μια νόστιμη νοσοκόμα, την οποία είχε φλερτάρει την προηγούμενη μέρα (είχε μεταμφιεστεί σε Λατίνο εραστή), του είχε πει ότι ο φωτογράφος είχε πάθει κάποια εγκεφαλική βλάβη. «Τι εγκεφαλική βλάβη;» την είχε ρωτήσει κάνοντας τον αδιάφορο, αλλά αυτή δε θέλησε να του δώσει άλλες πληροφορίες.
«Είναι φανταστικά εδώ πέρα. Νιώθω σαν να παίζω σε αστυνομική ταινία, αλλά ταυτόχρονα και σε καλοκαιρινή κωμωδία. Κάνω μπάνιο κάθε μέρα. Δε φανταζόμουν ότι το να κολυμπάς στη θάλασσα θα ήταν τόσο υπέροχο.
«Δες αυτόν εκεί τον Γερμανό» είπε δείχνοντας τον Μπεχάρ από ένα άλλο τραπεζάκι ο Εουγκένιο στην Αγκουστίνα. «Κάτι ύποπτο συμβαίνει μ’ αυτό τον τύπο». Τα δύο μοντέλα από την Αργεντινή είχαν εγκλωβιστεί στη Σαντορίνη χωρίς να το περιμένουν. Η πτήση τους και τα εισιτήριά τους είχαν κανονιστεί απ’ τον Βαγγέλη και θα πετούσαν μαζί του, αν… αν δεν είχαν πάει όλα στραβά.
«Τι εννοείς;» ρώτησε η κοπέλα. «Τι παίζει με τον Γερμανό;»
«Το μουστάκι του, δεν το βλέπεις;» είπε χασκογελώντας ο νεαρός. «Μοιάζει σαν να το έχει κολλήσει στο δέρμα του με σελοτέιπ! Και τώρα, λόγω της ζέστης, του ξεκολλάει σιγά σιγά».
Η Αγκουστίνα δε γέλασε. Δεν κοίταξε καν. Εδώ και τρεις ημέρες ήταν μόνιμα τρομοκρατημένη και το άγχος είχε αρχίσει να της βγαίνει ψυχοσωματικά. Ένιωθε την καρδιά της να χτυπάει γρήγορα, ένιωθε το στομάχι της κόμπο και όταν πήγαινε να καταπιεί, αισθανόταν σαν να είχε καθίσει ένα τεράστιο κόκαλο στον λαιμό της. Ήταν λάθος που είχε έρθει εδώ, σκέφτηκε και προσευχήθηκε να τελειώσουν όλα σύντομα…
Από όλους τους ξένους τουρίστες του νησιού, μόνο ένας δεν είχε ξαναπάει ποτέ διακοπές, και μόνο αυτός ο ένας χαιρόταν τόσο πολύ με αυτή την αναμπουμπούλα.
«Αγαπημένη μου αδερφή» έγραφε εκείνη τη στιγμή ο συνθέτης Ντάγκλας Μόρισι σε μια καρτ ποστάλ με τις ομορφιές της Σαντορίνης. «Είναι φανταστικά εδώ πέρα. Νιώθω σαν να παίζω σε αστυνομική ταινία, αλλά ταυτόχρονα και σε καλοκαιρινή κωμωδία. Κάνω μπάνιο κάθε μέρα. Δε φανταζόμουν ότι το να κολυμπάς στη θάλασσα θα ήταν τόσο υπέροχο. Τι έχανα εδώ και 84 χρόνια! Δεν ξέρω πόσο θα καθίσω, αλλά μην εκπλαγείς αν την επόμενη φορά που θα μιλήσουμε θα έχω αγοράσει ένα σπιτάκι εδώ στο νησί για να έρχομαι στις καλοκαιρινές μου διακοπές. Αν όλα πάνε καλά μάλιστα –και γιατί να μην πάνε;–, του χρόνου ίσως σε πάρω μαζί. Οι αμπελώνες εδώ πέρα είναι πανέμορφοι και το κρασί του νησιού είναι εξαιρετικό! Φιλιά από την όμορφη Σαντορίνη. ΥΓ. Ετοιμάσου να με δεις στις ειδήσεις. Πότε; Σύντομα…»
Ήθελε να γράψει κι άλλα, αλλά αφενός ήταν επικίνδυνο (κάποιος θα μπορούσε να το διαβάσει και να το κρατήσει ως ενοχοποιητικό στοιχείο) και αφετέρου δε χωρούσε τίποτε άλλο στην κάρτα.
Σηκώθηκε και με σβέλτο βήμα –η θάλασσα έμοιαζε να έχει γιατρέψει τους ρευματισμούς του! – έφυγε απ’ το παραδοσιακό καφενείο. Περπάτησε ως το ταχυδρομικό κουτί, κόλλησε το γραμματόσημο που είχε ήδη αγοράσει κι έριξε την κάρτα. Καθώς κατηφόρισε προς την παραλία το μάτι του έπεσε σε μια αμερικανική εφημερίδα. Διάβασε τον τίτλο: «Αναμένονται αποκαλύψεις σήμερα στην Ελλάδα. Το απόγευμα η αστυνομία θα δώσει συνέντευξη Τύπου για τα ευρήματα της Σαντορίνης».
Ώστε είχε ήδη γίνει παγκόσμιο ζήτημα… Τελικά η αδερφή του ίσως τον έβλεπε στις ειδήσεις νωρίτερα απ’ ό,τι φανταζόταν…
Λίγα λόγα για το βιβλίο
Ένας διάσημος Έλληνας φωτογράφος ξυπνάει με αμνησία στη Σαντορίνη, έχοντας τραβήξει φωτογραφίες μιας ολόχρυσης υποβρύχιας πόλης που μοιάζει με τη χαμένη Ατλαντίδα…
Η Νάσια, η φωτογράφος της φοβερής δημοσιογραφικής ομάδας των ΑΟΡΑΤΩΝ ΡΕΠΟΡΤΕΡ, θα μπλεχτεί στην υπόθεση και θα ζήσει απίθανες περιπέτειες ψάχνοντας τη λύση του μυστηρίου.
Ένας αρχαίος μύθος, η τρομερή κατάρα, το ηφαίστειο που μοιάζει έτοιμο να εκραγεί, μια νεαρή σχεδιάστρια μόδας, δύο μοντέλα με πολλά μυστικά, ο άνδρας με τα χίλια πρόσωπα, νυχτερινές παρακολουθήσεις, κυνηγητά που κόβουν την ανάσα και μια φωτογραφία που δείχνει τον ένοχο! Η Νάσια θα ενωθεί με τους υπόλοιπους ΑΟΡ για να σταματήσει την καταστροφή της Σαντορίνης και να αποκαλύψει την αλήθεια πίσω απ’ την κατάρα.
Μια συναρπαστική περιπέτεια στην οποία τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται, με ήρωες τους πιο παράξενους και επιδέξιους ρεπόρτερ του κόσμου!
Λίγα λόγια για τον συγγραφέα
Ο Άρης Δημοκίδης γεννήθηκε το 1978 στη Θεσσαλονίκη, όπου και ζει. Μικρός πήγαινε στο ωδείο, άκουγε ξένη μουσική, έβλεπε όλα τα παιδικά προγράμματα στην τηλεόραση, έγραφε παιδικά παραμύθια και έφτιαχνε αυτοσχέδιες εφημερίδες. Τα αγαπημένα του βιβλία ήταν ο Μικρός Πρίγκιπας, ο Θησαυρός της Βαγίας και ο Μικρός Νικόλας. Αγαπημένος του ήρωας ο Ντόναλντ Ντακ. Όταν μεγάλωσε, αποφάσισε να ασχοληθεί με το γράψιμο. Έγινε δημοσιογράφος επειδή του αρέσουν οι αληθινές ιστορίες και η πραγματικότητα. Έγινε όμως και συγγραφέας, επειδή του αρέσουν και τα παραμύθια και οι φανταστικές περιπέτειες.
Συνήθως γράφει γι’ αυτά που του αρέσουν και τον ενθουσιάζουν, τα οποία για κάποιον περίεργο λόγο είναι πολύ περισσότερα απ’ αυτά που τον εκνευρίζουν.
Η καλύτερη δουλειά του ήταν στο Μουσείο Παιδικής Τέχνης στο Λονδίνο· τον οδήγησε πίσω στην παιδική του ηλικία, όταν έγραφε παραμύθια και τα χάριζε σε φίλους. Τότε ήταν που άρχισε να παρουσιάζει συμπτώματα παλιμπαιδισμού κι αποφάσισε να γράψει παιδικά βιβλία.
Υπήρξε για χρόνια διευθυντής του site LIFO.gr, και τώρα έφτιαξε και το δικό του site ΜΙΚΡΟΠΡΑΓΜΑΤΑ LIFO, που είναι γεμάτο με αστεία και σοβαρά πράγματα.
Συνήθως γράφει γι’ αυτά που του αρέσουν και τον ενθουσιάζουν, τα οποία για κάποιον περίεργο λόγο είναι πολύ περισσότερα απ’ αυτά που τον εκνευρίζουν.
Θα ήθελε να πετάει και να γίνεται αόρατος, όμως πιο πολύ θα ήθελε να μπορούσε να μπαίνει μέσα στις ιστορίες των βιβλίων του και να ζει στ’ αλήθεια διασκεδαστικές περιπέτειες μαζί με τους ήρωές του.
