Σάνον Μέσεντζερ: «Ήθελα διασκέδαση, χιούμορ, δράση, περιπέτεια και κορίτσια που κάνουν κάτι περισσότερο από το να φορούν απλώς όμορφα φορέματα»

Αυτό το διάστημα οι πολυάριθμοι αναγνώστες της δημοφιλούς σειράς για μεγάλα παιδιά από 11 ετών Οι φύλακες των χαμένων πόλεων της Σάνον Μέσεντζερ περιμένουν την όγδοη ιστορία με τίτλο Κληρονομιά.

Σε μια στιγμή λοιπόν, που η σειρά έχει διαγράψει έναν μεγάλο κύκλο και που η δημιουργός της δουλεύει πάνω στην επαναφήγησή της και ως γκράφικ νόβελ ενώ η κινηματογραφική μεταφορά της βρίσκεται στην τελική ευθεία, επικοινωνήσαμε με την Αμερικανίδα συγγραφέα που μας απάντησε γραπτώς στα ερωτήματα που της θέσαμε. Γιατί και πώς δημιούργησε τον κόσμο της Σόφι Φόστερ, πώς έγινε αναγνώστρια, πόσο την επηρέασαν και προς ποια κατεύθυνση τα «υποχρεωτικά αναγνώσματα» του σχολείου και γιατί έχει πάντα τον 12χρονο εαυτό της στο μυαλό της όταν γράφει. 

Διατρέχοντας τις επτά ιστορίες της δημοφιλούς σειράς Οι φύλακες των χαμένων πόλεων της Σάνον Μέσεντζερ, που έχει αγαπήσει το αναγνωστικό κοινό στην Ελλάδα μέσα από τις μεταφράσεις τους που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, ξεκινάμε βέβαια από το πρώτο βιβλίο, την εισαγωγική ιστορία που μας συστήνει την κεντρική ηρωίδα, τη 12χρονη Σόφι Φόστερ. Είναι μια ιστορία στον πυρήνα της οποίας βρίσκεται το ζήτημα της αναζήτησης ταυτότητας.

Στο δεύτερο βιβλίο, με τίτλο «Εξορία», η ασφάλεια της ηρωίδας απειλείται, ενώ στο τρίτο, την «Αέναη φλόγα», εισέρχεται στον προβληματισμό των αναγνωστών το θέμα των δύσκολων αποφάσεων που, τη μια στιγμή ή την άλλη, αναγκαζόμαστε να πάρουμε για να προχωρήσουμε στη ζωή.

Στο τέταρτο, με τίτλο «Φυγάς», αναδεικνύεται το θέμα της εμπιστοσύνης. Στο πέμπτο, με τίτλο «Πολικός Αστέρας», η νεαρή ηρωίδα έρχεται αντιμέτωπη με τις δικές της αδυναμίες ενώ στο έκτο, το «Σκοτεινό παρελθόν», σε πρώτο πλάνο βρίσκεται η έννοια της θυσίας και της σημασίας να αναθεωρούμε.

Στο έβδομο βιβλίο της σειράς με τίτλο «Επικίνδυνες αναμνήσεις», που είναι και το πιο πρόσφατο που έχουν διαβάσει οι αναγνώστες σας στην Ελλάδα, η Σόφι καλείται να σκαλίσει τις αναμνήσεις της, αλλά όπως καταλαβαίνουμε η μνήμη δεν είναι ένα ασφαλές καταφύγιο. 

Στην Ελλάδα, οι αναγνώστες σας είναι εν αναμονή της έκδοσης του 8ου βιβλίου της σειράς «Οι φύλακες των χαμένων πόλεων». Πώς χτίσατε την ηρωίδα σας και τον κόσμο της; 

Είναι παράξενο, αλλά η προσέγγισή μου στη διαμόρφωση των χαρακτήρων διαφέρει πολύ από την προσέγγισή μου στη δημιουργία του κόσμου τους. Όταν χτίζω έναν κόσμο, πρόκειται για μια επίπονη διαδικασία. Απαιτεί αμέτρητες ασκήσεις λογικής, πολλή έρευνα και σχολαστικές σημειώσεις. Αφιέρωσα σχεδόν ένα χρόνο για να χτίσω τον κόσμο του "Keeper" (των «Φυλάκων των χαμένων πόλεων»). Πήρα πολλές αποφάσεις μελετώντας σε βάθος τη φύση των ξωτικών ως φυλή μοναδικών πλασμάτων και το πώς οι πεποιθήσεις, τα ιδανικά και τα χαρίσματά τους θα διαμόρφωναν τον πολιτισμό τους – τόσο θετικά όσο και αρνητικά. Αντίθετα, όταν δημιουργώ χαρακτήρες, προσπαθώ να μην τους «πλάθω» ούτε να τους «ορίζω». Προσπαθώ να τους αντιμετωπίζω περισσότερο σαν ολοκληρωμένες προσωπικότητες που συναντώ για πρώτη φορά, και όποιες δημιουργικές ασκήσεις κάνω, αποτελούν απλώς μια προσπάθεια να τους γνωρίσω καλύτερα. Το βασικότερο ερώτημα που θέτω στον εαυτό μου είναι: «Τι κρύβει από μένα αυτός ο χαρακτήρας;» Διότι σκέφτομαι ότι αν ανακαλύψω τα μυστικά τους, νιώθω ότι τότε τους ξέρω πραγματικά. Στη συνέχεια, καθώς γράφω την ιστορία, η διαδικασία συνίσταται κυρίως στο να ρωτώ συνεχώς τον εαυτό μου: «Εντάξει, με βάση όλα όσα γνωρίζω για το παρελθόν αυτού του χαρακτήρα, καθώς και για τις ελπίδες, τους φόβους, τις επιθυμίες και τις ανάγκες του, τι πρόκειται να κάνει;» Συχνά, η απάντηση στην οποία καταλήγω με αναγκάζει να γράψω μια σκηνή εντελώς διαφορετικά απ’ ό,τι την είχα φανταστεί αρχικά — αλλά το αποτέλεσμα φαντάζει πάντα πιο αυθεντικό.

Τι μπορούν να περιμένουν οι αναγνώστες από το όγδοο βιβλίο; Πότε θα ολοκληρωθεί η σειρά; Μήπως μετά το δέκατο βιβλίο;

Χμ, είναι δύσκολο να απαντήσω σε αυτό χωρίς να αποκαλύψω στοιχεία της πλοκής (spoilers). Ωστόσο, πιστεύω ότι ο ίδιος ο τίτλος, «Κληρονομιά», δίνει ένα αρκετά καλό στοιχείο. Εδώ και αρκετά βιβλία, η Σόφι αναρωτιέται ποια μπορεί να είναι η «κληρονομιά» του Κιφ, και γύρω από όλα αυτά υπάρχει μία κορύφωση της ιστορίας.

Όσο για το τέλος της σειράς, πρόκειται για ένα πολύ δύσκολο ερώτημα, καθώς βρίσκομαι ακόμη στη διαδικασία συγγραφής του δέκατου βιβλίου και είναι δύσκολο να πω αν αυτό θα είναι το τελευταίο. Θεωρώ ότι η δουλειά μου ως συγγραφέα είναι να διασφαλίσω ότι θα δώσω στους αναγνώστες μου απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα και τα μυστήρια που έχω θέσει κατά τη διάρκεια της σειράς. Και καθώς προχωράμε προς το δέκατο βιβλίο, απομένουν πολλές απαντήσεις να δοθούν. Και δεν πρόκειται για ζητήματα που συνδέονται μεταξύ τους με απλό ή γραμμικό τρόπο. Ίσως βρω τρόπο να τα χωρέσω όλα ή ίσως χρειαστεί να προσθέσω ένα ακόμη βιβλίο στη σειρά για να τα καλύψω επαρκώς. Είναι πολύ νωρίς για να το γνωρίζω. Το μόνο που μπορώ να υποσχεθώ είναι ότι θα λάβω την απόφαση με γνώμονα το τι είναι καλύτερο για την ιστορία. Αν η προσθήκη ενός βιβλίου οδηγήσει σε ένα πιο δυνατό φινάλε, αυτό θα κάνω. Ή, αν είναι προτιμότερο να αποτελέσει το δέκατο βιβλίο το τέλος, έτσι θα γίνει. Θα ξέρω περισσότερα καθώς συνεχίζω τη συγγραφή.

Συμφωνείτε ότι οι «Φύλακες των χαμένων πόλεων» είναι μια σάγκα με οδοδείκτη τη φαντασία όπου παρά τον τεράστιο όγκο πληροφοριών, σκηνών δράσης και εξέλιξης των χαρακτήρων, κάθε παιδί-αναγνώστης έχει το περιθώριο να βάλει κάτι από τον εαυτό του στον κόσμο των «Χαμένων πόλεων» και τελικά να κάνει τις δικές του διερευνήσεις;

Θα ακουστεί κάπως αλαζονικό αν πω «ναι», καθώς πρόκειται για μεγάλο κομπλιμέντο για τη σειρά. Όμως, η ιστορία αφήνει σίγουρα περιθώριο στους αναγνώστες να φανταστούν τα πράγματα όπως εκείνοι θέλουν ή να οραματιστούν τον εαυτό τους ως μέρος της αφήγησης. Ο κόσμος είναι τόσο τεράστιος και λεπτομερής, και υπάρχει τέτοια πληθώρα χαρακτήρων, που είναι αδύνατον να τα περιγράψω όλα ή να συμπεριλάβω κάθε χαρακτήρα όσο θα ήθελα. Και αυτά τα κενά είναι τα ιδανικά σημεία για να αφήσουν οι αναγνώστες τη φαντασία τους ελεύθερη, οπότε τελικά βγαίνει σε καλό.

 Ο μόνος τρόπος να βάλω πραγματικά όλη μου την ψυχή στην ιστορία ήταν να εστιάσω στο «να γράφω για τη Σάνον των 12 ετών».

Επιλέγοντας έναν γυναικείο χαρακτήρα, τη Σόφι με το ιδιαίτερο χάρισμα της τηλεπάθειας, ως τον κεντρικό χαρακτήρα της σειράς αισθανθήκατε ότι κάνετε μία πολιτική επιλογή στην κατεύθυνση της ενδυνάμωσης των κοριτσιών;

Είχα πλήρη επίγνωση ότι θα έδινα έναν δύσκολο αγώνα γράφοντας μια τέτοια ιστορία με επιλέγοντας για κεντρικό χαρακτήρα ένα κορίτσι, ειδικά από τη στιγμή που το έκανα σε μια εποχή όπου όλες οι μεγάλες σειρές βιβλίων για παιδιά αυτής της ηλικίας είχαν ως πρωταγωνιστές αγόρια. Ομολογώ ότι ήταν δύσκολο να βρει εκδοτικό οίκο η σειρά και, στη συνέχεια, ακόμα μεγαλύτερη πρόκληση να φτάσει στα χέρια των αναγνωστών και αναγνωστριών. Όμως, ο στόχος μου ήταν στην πραγματικότητα πολύ απλός: ήθελα να γράψω μια σειρά για την οποία ο 12χρονος εαυτός μου θα έδινε τα πάντα για να την έχει και να τη διαβάσει. Μια σειρά που θα ήθελα να είχα διαβάσει καθώς μεγάλωνα, με μια κεντρική ηρωίδα που θα ήθελα πολύ να είμαι εγώ. Επομένως, αυτό σήμαινε φυσικά ότι έπρεπε να γράψω για έναν κεντρικό χαρακτήρα που είναι κορίτσι. Σκέφτηκα ότι ο μόνος τρόπος να βάλω πραγματικά όλη μου την ψυχή στην ιστορία ήταν να εστιάσω στο «να γράφω για τη Σάνον των 12 ετών».

Γιατί της δώσατε το ιδιαίτερο χάρισμα της τηλεπάθειας και πώς πιστεύετε ότι αυτό μεταφράζεται για τους εφήβους;

Ήξερα ότι ήθελα η Σόφι να έχει κάποιου είδους «υπερδύναμη». Παλαιότερα, αν με ρωτούσε κανείς «αν μπορούσες να έχεις οποιαδήποτε υπερδύναμη, ποια θα ήταν αυτή;», η απάντησή μου ήταν πάντα: «Τηλεπάθεια!». Μου φαινόταν συναρπαστικό να μπορώ να ακούω τις σκέψεις των άλλων. Έτσι, έδωσα στη Σόφι αυτή τη δύναμη. Γρήγορα όμως συνειδητοποίησα τι τεράστιο βάρος θα αποτελούσε στην πραγματικότητα. Γεννούσε τόσα πολλά ερωτήματα, όπως: «Πώς μπορείς να κάνεις τους ανθρώπους να σε εμπιστευτούν όταν ανησυχούν μήπως κρυφακούς όλα τους τα μυστικά;» ή και «Πόσο συχνά θα άκουγες πράγματα που δεν ήθελες να ακούσεις;». Όσο για το πώς μεταφράζεται αυτό για τους εφήβους, υποθέτω ότι καταλήγουμε στο κλισέ των υπερηρώων: «Με τη μεγάλη δύναμη έρχεται και η μεγάλη ευθύνη». Τα περισσότερα χαρίσματα ή υπερδυνάμεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν για το καλό ή... για το όχι και τόσο καλό. Εναπόκειται σε εμάς να αποφασίσουμε ποιοι θέλουμε να είμαστε.

Σε μια εποχή που παιδιά, έφηβοι και ενήλικες δυσκολεύονται να συγκεντρωθούν —συχνά λόγω της υπερβολικής έκθεσης στις οθόνες— εσείς καταφέρατε να κρατήσετε αμείωτο το ενδιαφέρον εκατομμυρίων νεαρών αναγνωστών με τα ογκώδη βιβλία σας. Ποιο είναι το μυστικό σας;

Μακάρι να το ήξερα, γιατί έτσι η συγγραφή των βιβλίων θα ήταν πολύ πιο εύκολη! Δεν θα ήταν υπέροχο να σκέφτεσαι: «Α, αυτό είναι το κλειδί για ένα βιβλίο που δεν μπορείς να αφήσεις από τα χέρια σου»; Το μόνο που μπορώ να σας πω είναι ορισμένες προσωπικές σκέψεις και θεωρίες που έχω αναπτύξει. Προσπαθώ πολύ να μην συμπεριλαμβάνω καμία σκηνή αν δεν είναι απολύτως απαραίτητη για την εξέλιξη της ιστορίας, με την ελπίδα έτσι το ενδιαφέρον των αναγνωστών θα είναι αμείωτο σε κάθε σελίδα. Ενσωματώνω επίσης πολύ χιούμορ, κυρίως επειδή αυτό μου αρέσει να διαβάζω, αλλά και επειδή πιστεύω ότι το χιούμορ κάνει μια ιστορία πιο διασκεδαστική. Επιπλέον, χωρίζω την ιστορία σε μικρότερα κεφάλαια, καθώς θεωρώ ότι αυτό βελτιώνει τον ρυθμό της αφήγησης και προσπαθώ να τελειώνω κάθε κεφάλαιο με μια αναπάντεχη αποκάλυψη που σε κάνει να θέλεις να συνεχίσεις για να μάθεις τι θα συμβεί μετά, αντί να βάλεις απλώς τον σελιδοδείκτη σου σε ένα «βολικό σημείο διακοπής της ανάγνωσης».

Διάβαζα μόνο ό,τι ήταν υποχρεωτικό για το σχολείο και χρειάστηκε να τελειώσω το κολέγιο και να μην έχω πια εργασίες για να συνειδητοποιήσω ότι «μπορώ να διαβάζω ό,τι θέλω!». Τότε ξαναβρήκα τη χαρά του διαβάσματος.

Τα βιβλία σας συνοδεύονται από εκπαιδευτικό υλικό για χρήση στην τάξη. Επισκέπτεστε και σχολεία. Σε ποιον βαθμό ενσωματώνετε στα βιβλία σας τους προβληματισμούς των παιδιών με τα οποία συνομιλείτε;

Είναι δύσκολο, γιατί τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ήρωές μου δεν είναι απαραίτητα ζητήματα που απασχολούν τον μέσο αναγνώστη, ή τουλάχιστον ελπίζω πως όχι, αφού οι ήρωές μου έχουν να αντιμετωπίσουν κακούς που προσπαθούν να τους σκοτώσουν και, ουσιαστικά, αναμένεται από αυτούς να σώσουν τον κόσμο. Ωστόσο, προσπαθώ πολύ να εστιάζω στις μικρότερες, διαπροσωπικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι χαρακτήρες καθώς δίνουν τις δικές τους μεγάλες μάχες. Τα παιδιά και οι έφηβοι βρίσκονται αντιμέτωποι με ζητήματα όπως οι πρώτοι έρωτες, οι δυσκολίες στις φιλίες και βέβαια, οι αποφάσεις που παίρνουν συνεχώς για το είδους άνθρωποι θέλουν να γίνουν. Και προσπαθώ να προσεγγίζω αυτές τις στιγμές με τρόπο που να φαίνεται σύγχρονος και οικείος στο αναγνωστικό μου κοινό καθώς είναι πιθανό να αντιμετωπίζουν παρόμοια ζητήματα.

Ήθελα διασκέδαση, χιούμορ, δράση, περιπέτεια και κορίτσια που έκαναν κάτι περισσότερο από το να φορούν απλώς όμορφα φορέματα.

Πείτε μας πώς γίνατε αναγνώστρια. Ποια ήταν τα αγαπημένα σας βιβλία όταν είχατε την ίδια ηλικία με τους αναγνώστες και τις αναγνώστριές σας;

Ως παιδί, πήγαινα στη βιβλιοθήκη όσο πιο συχνά μπορούσα, δανειζόμουν μια τεράστια στοίβα βιβλία και αφού τα διάβαζα, έτρεχα πίσω στη βιβλιοθήκη για να πάρω μια καινούργια στοίβα. Όμως, γύρω στην έβδομη τάξη (το αντίστοιχο της Α' Γυμνασίου), σταμάτησα να διαβάζω. Η καθηγήτριά μου στη Γλώσσα ήταν πολύ αυστηρή σχετικά με τα βιβλία που επιτρεπόταν να διαβάζουμε κατά τη διάρκεια της «ώρας σιωπηλής ανάγνωσης» και με τα βιβλία που μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε για τις εργασίες παρουσίασης βιβλίων. Μου είπε μάλιστα, ότι όλα τα βιβλία που προτιμούσα ήταν κατώτερα του αναγνωστικού μου επιπέδου και δεν μου επέτρεπε να διαβάσω κανένα από αυτά. Στη συνέχεια, μου έδωσε τη λίστα με τα βιβλία που συνιστώνται για το Γυμνάσιο και μου είπε να αρχίσω να διαβάζω εκείνα. Όμως δεν απολάμβανα εκείνα τα βιβλία, τα οποία ήταν κυρίως μακροσκελή, σοβαρά «κλασικά» έργα, συχνά με θλιβερό τέλος όπου όλοι πέθαιναν από φυματίωση. Κι αυτό μου έδινε την αίσθηση ότι, μεγαλώνοντας, δεν επιτρεπόταν πια να διαβάζω για ευχαρίστηση. Έτσι... σταμάτησα. Διάβαζα μόνο ό,τι ήταν υποχρεωτικό για το σχολείο και χρειάστηκε να τελειώσω το κολέγιο και να μην έχω πια εργασίες για να συνειδητοποιήσω ότι «μπορώ να διαβάζω ό,τι θέλω!». Τότε ξαναβρήκα τη χαρά του διαβάσματος. Ήθελα να το μοιραστώ αυτό, γιατί δεν είχα πραγματικά «αγαπημένα βιβλία» όταν ήμουν στην ίδια ηλικία με τους περισσότερους αναγνώστες μου. Πριν από εκείνη την περίοδο, όμως, λάτρευα οτιδήποτε της Beverly Cleary, όλες τις διαφορετικές σειρές της Nancy Drew και τη σειρά "My Teacher is an Alien" (σ.σ. του Bruce Coville). 

Τα γκράφικ νόβελ αποτελούν μια εξαιρετικά συναρπαστική μορφή αφήγησης, τόσο για να προσεγγίσουν διστακτικούς αναγνώστες, που ίσως αρχικά αποθαρρύνονται από ογκώδη βιβλία γεμάτα αποκλειστικά με κείμενο, όσο και για να προσφέρουν στους αναγνώστες που απολαμβάνουν ήδη τη σειρά μια οπτική απεικόνιση της ιστορίας που αγαπούν. 

Τα αναγνώσματα αυτά ταυτίζονται και με τις μετέπειτα λογοτεχνικές επιρροές σας;

Και πάλι, είναι λίγο δύσκολο να απαντήσω, καθώς τα βιβλία που διάβαζα όταν ήμουν στην ίδια ηλικία με τους αναγνώστες μου ήταν βιβλία που αναγκαζόμουν να διαβάσω για τα μαθήματά μου. Ωστόσο, κατά κάποιον τρόπο επηρέασαν τη γραφή μου κυρίως δείχνοντάς μου τι είδους ιστορίες δεν ήθελα να αφηγηθώ. Ήθελα διασκέδαση, χιούμορ, δράση, περιπέτεια και κορίτσια που έκαναν κάτι περισσότερο από το να φορούν απλώς όμορφα φορέματα.

Αυτό το διάστημα ετοιμάζετε την εκδοχή των βιβλίων σας σε γκράφικ νόβελ. Πιστεύετε ότι αποτελούν το μέλλον για να παραμείνουν θελκτικές οι μεγάλες αφηγήσεις και να συναντηθούν με νέους αναγνώστες;

Πιστεύω ότι τα γκράφικ νόβελ αποτελούν μια εξαιρετικά συναρπαστική μορφή αφήγησης, τόσο για να προσεγγίσουν διστακτικούς αναγνώστες, που ίσως αρχικά αποθαρρύνονται από ογκώδη βιβλία γεμάτα αποκλειστικά με κείμενο, όσο και για να προσφέρουν στους αναγνώστες που απολαμβάνουν ήδη τη σειρά μια οπτική απεικόνιση της ιστορίας που αγαπούν. Ωστόσο, δεν θεωρώ ότι η μία μορφή αφήγησης έρχεται για να αντικαταστήσει, ή έστω να επισκιάσει την προηγούμενη. Κάποιοι αναγνώστες θα προτιμούν πάντα να πλάθουν την ιστορία με τη φαντασία τους ακριβώς όπως εκείνοι θέλουν, χωρίς αναρίθμητες εικονογραφήσεις να τους επιβάλλουν μια συγκεκριμένη εικόνα. Άλλοι πάλι θα προτιμούσαν να μην έχουν μπροστά τους τόσο πολύ κείμενο που να τους καθυστερεί. Το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τους προσφέρουμε και τις δύο επιλογές.

Έχει ανακοινωθεί και η κινηματογραφική μεταφορά της σειράς. Έχετε αγωνία για το πώς θα οπτικοποιηθεί η ιστορία σας και πώς θα ζωντανέψουν στην οθόνη οι ήρωές σας και ειδικά η Σόφι;

Η λέξη «αγωνία» είναι πολύ εύστοχη, καθώς πολλές μεταφορές έργων είναι... ας πούμε, λιγότερο επιτυχημένες και τείνουν να απομακρύνονται υπερβολικά από το βιβλίο, συχνά εις βάρος της ίδιας της ταινίας. Σίγουρα, λοιπόν, νιώθω σαν να εμπιστεύομαι το παιδί μου σε έναν τεράστιο οργανισμό λέγοντας «προσέξτε το καλά», χωρίς να μπορώ να ελέγξω τι θα συμβεί από εκείνη τη στιγμή και μετά. Αλλά! Η παραγωγός που έχει αναλάβει το όλο εγχείρημα της κινηματογραφικής διασκευής έχει τεράστιο πάθος για τη σειρά των βιβλίων και πιστεύει ακράδαντα στη συμμετοχή του συγγραφέα στη διαδικασία, ώστε να διασφαλιστεί η επιτυχία της μεταφοράς. Μέχρι στιγμής με ενημερώνει συνεχώς για κάθε βήμα. Επομένως, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να ελπίζω ότι τα πράγματα θα συνεχίσουν να εξελίσσονται με αυτόν τον τρόπο.

* Η ΕΛΕΝΗ ΚΟΡΟΒΗΛΑ είναι δημοσιογράφος και βιβλιοκριτικός.

Η Αμερικανίδα συγγραφέας Σάνον Μέσεντζερ αποφοίτησε από τη Σχολή Κινηματογράφου USC, όπου κατάλαβε, μεταξύ άλλων, ότι προτιμάει να βλέπει ταινίες παρά να τις γυρίζει η ίδια. Σπούδασε εικαστικά, σεναριογραφία και παραγωγή ταινιών, συνειδητοποίησε όμως ότι το πραγματικό της πάθος ήταν να γράφει ιστορίες για παιδιά. Τα βιβλία της βραβευμένης σειράς Οι Φύλακες των Χαμένων Πόλεων έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Ζει στη Νότια Καλιφόρνια μαζί με τον σύζυγό της και έναν απίστευτο αριθμό γατιών.