O Σβετλίν (Σβετλίν Βασίλεφ) γεννήθηκε στο Ρούσε της Βουλγαρίας και σπούδασε ζωγραφική στο Πλόβντιβ και στη Σόφια. Εικονογραφεί παιδικά βιβλία σχεδόν είκοσι χρόνια, ενώ μερικές από τις ωραιότερες δουλειές του («Ρωμαίος και Ιουλιέτα», «Δον Κιχώτης», «Μόμπυ Ντικ», «Οι περιπέτειες του Βαρώνου Μυνχάουζεν») έγιναν για τις εκδόσεις Παπαδόπουλος.
Της Αναστασίας Καμβύση
Το 2004 τιμήθηκε με το Ειδικό Κρατικό Βραβείο Εικονογράφησης για το βιβλίο «Δον Κιχώτης», μια έκδοση που έχει πουλήσει πάνω από μισό εκατομμύριο αντίτυπα παγκοσμίως. Ζει στην Ελλάδα από το 1997 με την Άντα και τις κόρες τους.
Θέλω να εικονογραφήσω ένα βιβλίο που θα θυμούνται με χαρά τα παιδιά μου έπειτα από χρόνια
Ο αγαπημένος μου ήρωας παραμυθιού είναι το παιδάκι από τα «Καινούρια ρούχα του βασιλιά». Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να εξηγήσω το γιατί. Θαυμάζω επίσης την Πίπι τη Φακιδομύτη, επειδή είναι ανεξάρτητη, ελεύθερη, περιπετειώδης, έχει σπίτι, άλογο, μαϊμού, μια μαύρη τσάντα γεμάτη με φλουριά, δύο ζηλευτούς φίλους και τη δυνατότητα να τα βάλει με όποιον θέλει (!)..., και δεν παντρεύεται και τον πρίγκιπα! WOW!
Το πρώτο βιβλίο που διάβασα... είναι το «Ντάντσο ι Λισάν» («Ο Ντάνος και η Αλεπού») πριν από αρκετά χρόνια (είναι στα βουλγαρικά, και γι’ αυτό μπορεί να ακούγεται λίγο παράξενος ο τίτλος). Ούτε που θυμάμαι την ιστορία του, αλλά τον τίτλο τον έχω ξεκάθαρα στη μνήμη.
Τα αγαπημένα μου παιδικά βιβλία είναι αυτά που ξεκινάνε με το «Μια φορά κι έναν καιρό...» ή μπορεί 
και όχι, που στο τέλος οι πριγκίπισσες παντρεύονται τον πρίγκιπα ή μπορεί και όχι, αυτά που διαβάζω μόνος μου, αυτά που διαβάζω με τις κόρες μου, και αυτά που μου διαβάζουν. Αυτά που είναι χαρούμενα και αυτά που είναι λυπητερά, αυτά που με μαθαίνουν κάτι και αυτά που απλώς με διασκεδάζουν, αυτά που έχουν πολύχρωμες εικόνες και αυτά που έχουν μόνο γράμματα... Δηλαδή αυτά...
Θεωρώ σπουδαία την εικονογράφηση του Πέτρου Μπουλούμπαση στο «Καλικάντζαρος είσαι και φαίνεσαι» (κείμενο Φ. Μανδηλαράς), της Lizbeth Zwerger στον «Μάγο του Οζ», του Ρομπέρτο Ινοτσέντι στον «Πινόκιο», του Sempé στον «Μικρό Νικόλα», του Φρανσουά Ροκά στο «Το κίτρινο τρένο» κ.ά.
Ένας σπουδαίος εικονογράφος είναι ένας εικονογράφος οποίος αγαπάει τα παιδιά, τα καταλαβαίνει, μιλάει τη γλώσσα τους και είναι λίγο παιδί και από μόνος του. Θα ήθελα να αναφερθώ λίγο στον Ρομπέρτο Ινοτσέντι (βραβεύτηκε πρόσφατα με το Βραβείο Άντερσεν). Η εικαστική γλώσσα την οποία χρησιμοποιεί ήταν –όπου και να σπούδαζα– παράδειγμα προς αποφυγήν. Κι όμως, για έναν ανεξήγητο λόγο, οι εικόνες του λειτουργούν πολύ καλά και θα μπορούσα να τον ονομάσω σπουδαίο εικονογράφο.
Θα ήθελα να εικονογραφήσω ένα βιβλίο το οποίο θα θυμούνται με χαρά τα παιδιά μου έπειτα από χρόνια, κι ας έχουν ξεχάσει ότι το έχω κάνει εγώ.
