Η Ιλιάδα, η θυμωμένη ιστορία του Πρώτου Πολέμου, δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος. Σου κόβει την ανάσα και σ' την ξαναδίνει καινούργια. Για να 'χεις φωνή. Τις θέλει τις φωνές ο Θυμός. Χωρίς αυτές δεν υπάρχει. Τις θέλει κι ο Πόλεμος. Χωρίς αυτές δεν γίνεται. Τις θέλει όλες: ουρλιαχτά, κραυγές, ιαχές, αλαλαγμούς, στριγκλιές, μουγκρητά, βόγκους, στεναγμούς, άχνες βουβές. Τρομερές και τρομαγμένες. Όλες τις θέλει, όλες τις ακούει. Ακόμα κι αυτές που δεν ακούγονται. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)


















