«Ο πόλεμος της Σαφίγια» της Χίμπα Νόορ Καν (προδημοσίευση)

Η Σαφίγια έριξε το βλέμμα της στη λεκιασμένη κουβέρτα και στα μαξιλάρια που ήταν πεσμένα στο πάτωμα, έκπληκτη με αυτά που άκουγε. Ο μπαμπάς ακολούθησε το βλέμμα της και κούνησε το κεφάλι του.

«Ο στρατιώτης έμεινε εδώ δύο βδομάδες σχεδόν. Όταν προσευχόταν επάνω, ο γιατρός Σόμια τον επισκεπτόταν πολλές φορές τη μέρα, έλεγχε την πορεία της υγείας του και μου έδινε οδηγίες πώς να τον γιατροπορεύω ώσπου να ξανάρθει. Μου έκανε πλάκα πως είχα γίνει ο νοσοκόμος του! Ο Αλλάχ ελέησε και ο στρατιώτης έγινε καλά. Βέβαια πρέπει να δώσω τα εύσημα και στη μαμά σου, που του έφερνε καθημερινά αμέτρητα μπολ με αχνιστή σούπα. Έκτοτε, έχουν έρθει εδώ άλλοι δυο τραυματίες.
»Ο τελευταίος έφυγε νωρίς σήμερα το πρωί. Είναι αλεξιπτωτιστής και ήρθε στη Γαλλία ως κατάσκοπος, τον πυροβόλησαν στο πόδι. Ακόμα πονά όταν περπατά, όμως η κατάστασή του ήταν σταθερή κι αποφασίσαμε πως ήταν καλύτερα να φύγει από εδώ το συντομότερο δυνατό».
«Γιατί έπρεπε να κρύψετε τους στρατιώτες; Τι θα γινόταν αν τους έβρισκαν;»
«Για τους ναζί, οι Σύμμαχοι είναι εχθροί. Αν ανακάλυπταν οι ναζί πως βοηθάμε κάποιον Άγγλο, θα μπλέκαμε πολύ άσχημα. Τον στρατιώτη σίγουρα θα τον έπαιρναν αιχμάλωτο, επίσης θα συλλάμβαναν κι εμάς. Έχουμε μάθει πως οι ναζί σύντομα θα κάνουν την εμφάνισή τους και στο τζαμί, οπότε δεν θα είμαστε πια σε θέση να κρύβουμε στρατιώτες, τουλάχιστον ώσπου να έρθουν να μας ελέγξουν και να ξεμπερδεύουμε με αυτή την ιστορία».

Η Σαφίγια ένιωσε ένα ρίγος να διατρέχει τη ραχοκοκαλιά της. Άρχισε να κατανοεί πόσο επικίνδυνο ήταν αυτό που έκανε ο πατέρας της. Και όσο περισσότερα συνειδητοποιούσε, τόσο πιο πολύ έσφιγγε τα δόντια και τους ώμους της. Στον νου της ήρθαν εικόνες του πατέρα της από τους τελευταίους μήνες, θυμήθηκε πόσο απόμακρος και αγχωμένος ήταν όλη την ώρα. Και με το δίκιο του…

Θυμήθηκε τότε που της απαγόρευσε να συμμετέχει στις σαββατιάτικες πρωινές συναντήσεις. Θυμήθηκε την ημέρα που ανακάλυψε πως το γραφείο του ήταν κλειδωμένο. Πως ακόμα κι όταν ήταν μαζί τους, το βλέμμα του έφευγε σαν να κοιτούσε κάπου μακριά, πέρα από εκείνη και τη Φάτιμα. Τώρα όλα έβγαζαν νόημα.

«Η αγαπημένη σου βιβλιοθήκη είναι σημαντικός πυρήνας δράσης της Αντίστασης», της είπε ο μπαμπάς. «Η κυρία Οντέτ έχει οργανωθεί μαζί με άλλους από τον βορρά, τον νότο, ακόμη και από άλλες χώρες, καιρό τώρα».

Για πρώτη φορά εδώ και πολλή ώρα –που στη Σαφίγια είχε φανεί αιώνας– ένα ίχνος ελαφρότητας ζωγραφίστηκε στο πρόσωπο του μπαμπά και εκείνος γέλασε. «Για να είμαι ειλικρινής, ξαφνιάστηκα που δεν εντόπισες τον κύριο Κλοντ στο τζαμί νωρίτερα, συνεργάζεται μαζί μας τόσο συχνά τελευταία, που έχει σχεδόν γίνει ένα με τα έπιπλα!»

Η Σαφίγια κοίταξε τον πατέρα της εμβρόντητη. Ένιωσε πως θα χρειαζόταν μέρες για να χωνέψει όλες αυτές τις πληροφορίες. Τα κομμάτια ενός γιγαντιαίου παζλ έμπαιναν στη θέση τους και κούμπωναν μεταξύ τους μες στον νου της. Ωστόσο, κάποιες άλλες αποσπασματικές πληροφορίες έμειναν εκκρεμείς, σαν να μην ήταν έτοιμες να βρουν τη θέση τους στην εικόνα που πια ήταν σχεδόν ολοκληρωμένη στο μυαλό της. Η ραπτομηχανή της μητέρας, η κρυμμένη λίστα, τα παράξενα αντικείμενα στα συρτάρια του πατέρα…

Ντροπαλά ρώτησε: «Τι είναι όλα αυτά στο γραφείο σου; Η μηχανή της μαμάς, το οξύ στο μπουκαλάκι;…». Η φωνή της έσβησε πριν προλάβει να ολοκληρώσει τη φράση της – διέκρινε στην έκφραση του πατέρα της να ζωγραφίζεται ξανά ο φόβος. Ίσως εκείνος πίστευε πως η Σαφίγια δεν θα τα ανακάλυπτε όλα αυτά. Αναστέναξε δυνατά, έδειχνε συνεσταλμένος και ταυτόχρονα εκνευρισμένος.

«Για να μη μακρηγορώ, προμηθεύουμε Εβραίους με πλαστές ταυτότητες. Τους δίνουμε χαρτιά που λένε πως είναι μουσουλμάνοι κι έτσι τους προστατεύουμε από τους στρατιώτες που αλωνίζουν στους δρόμους μας και τους φέρονται σαν να είναι ζώα. Ήδη έχουν αρχίσει να εξαφανίζονται Εβραίοι από όλη την πόλη και είναι πολύ πιθανό τα πράγματα να γίνουν χειρότερα».

«Για να μη μακρηγορώ, προμηθεύουμε Εβραίους με πλαστές ταυτότητες. Τους δίνουμε χαρτιά που λένε πως είναι μουσουλμάνοι κι έτσι τους προστατεύουμε από τους στρατιώτες που αλωνίζουν στους δρόμους μας και τους φέρονται σαν να είναι ζώα. Ήδη έχουν αρχίσει να εξαφανίζονται Εβραίοι από όλη την πόλη και είναι πολύ πιθανό τα πράγματα να γίνουν χειρότερα».
«Να εξαφανίζονται; Δεν καταλαβαίνω, μπαμπά!»
«Φυσικά κανένας δεν “εξαφανίζεται” έτσι απλά, οι Γερμανοί τους συλλαμβάνουν. Κυρίως τους νέους, ωστόσο κανείς δεν είναι ασφαλής. Μάθαμε πως πολλούς τους στέλνουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, ενώ άλλους δεν καταφέραμε να τους εντοπίσουμε. Αν με τα πλαστά χαρτιά μπορούμε να βοηθήσουμε τους Εβραίους να μείνουν ασφαλείς, θα συνεχίσω να το κάνω μέρα νύχτα. Στην πραγματικότητα, όλο αυτό ξεκίνησε από το θάρρος και την προνοητικότητα του θείου Κάντερ. Εκείνος είναι ο στυλοβάτης του καβυλικού μυστικού δικτύου και είναι έτοιμος να αγωνιστεί για το δίκαιο δίνοντας και τη ζωή του ακόμα».
«Και τι θα συμβεί αν… αν σε καταλάβουν;»
«Θα με συλλάβουν κι εμένα. Πάντα ήταν παράνομο να πλαστογραφείς επίσημα έγγραφα και αν μου το έλεγες τέτοια εποχή πέρσι, ούτε που θα μπορούσα να διανοηθώ πως θα έκανα κάτι τέτοιο!

Όμως, πια ο κόσμος έχει έρθει τα πάνω κάτω. Αν αυτοί που κυβερνούν ακολουθούν τον διάβολο παρά την καλοσύνη και την αλήθεια, τότε είναι καθήκον μας να εναντιωθούμε. Πώς μπορώ να υπακούσω πειθήνια έναν νόμο που είναι τόσο παράφορα άδικος;

Η αντίσταση είναι πια καθήκον όλων μας. Κι ας μου κοστίσει τη ζωή ή την ελευθερία μου. Εγώ θα έχω ήσυχη τη συνείδησή μου ξέροντας πως έκανα ό,τι περνούσε από το χέρι μου για να αντισταθώ, για να αγωνιστώ για το δίκαιο».

Τα μάτια της Σαφίγια είχαν βουρκώσει. Ήταν συγκλονισμένη από το δέος και τον σεβασμό που ένιωθε για τον πατέρα της, ωστόσο φοβόταν για την ασφάλειά του.

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος εξαπλώνεται στους δρόμους του Παρισιού και η ζωή της Σαφίγια αλλάζει για πάντα. Η καλύτερή της φίλη έχει φύγει από την πόλη για την ασφάλεια του Νότου, ενώ οι βομβαρδισμοί πλήττουν τη γαλλική πρωτεύουσα και ο πατέρας της, μέλος της Αντίστασης, συλλαμβάνεται από τους ναζί. Εκατοντάδες Εβραίοι διώκονται από τον ναζιστικό στρατό κι αναζητούν άσυλο στο τέμενος. Για τη Σαφίγια, η Αντίσταση περνά μέσα από τις κατακόμβες στα έγκατα του Παρισιού, για να σώσει όσους μπορεί, ενώ η πόλη αντηχεί από το ανελέητο βήμα των στρατευμάτων κατοχής.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα

Η Χίμπα Νόορ Καν [Hiba Noor Khan] είναι η συγγραφέας των βιβλίων One Home, Inspiring Inventors Who Are Changing Our Future, The Extraordinary Life of Malala Yousafzai και του εικονογραφημένου βιβλίου The Little War Cat. Πρόκειται για μια πολυσχιδή προσωπικότητα, καθώς ταυτόχρονα με τη συγγραφή, είναι καθηγήτρια Φυσικής και πρόσφατα πτυχιούχος Διεθνούς Διπλωματίας. Επίσης, ασχολείται με τον ακτιβισμό όσον αφορά τα δικαιώματα των παιδιών, των προσφύγων –έχοντας προσφέρει τη βοήθειά της σε καταυλισμούς ­Σύριων προσφύγων– και την προστασία των ­δασών, και έχει εργαστεί στον ­Οργανισμό ­Ηνωμένων Εθνών στον τομέα των διεθνών ­αναπτυξιακών έργων.